… LEUVEN!!
Proficiat aan Jelle en Micheline met hun restaurant. Limburg verslaan in een sms-wedstrijd is niet iedereen gegeven. Ik wens ze alvast het beste voor de toekomst.
P.S.: Bij de VTM kunnen ze wel iets van onnodig tijd rekken tot aan de ontknoping.
Iedere mens heeft wel een aantal verslavingen en de ene is al serieuzer dan de andere. Zo merkte ik daarjuist dat ik waarschijnlijk wel verslaafd ben aan Friends. Elke weekdag om 20u zit ik braaf aan de TV om een aflevering van mijn favoriete serie voor de zoveelste keer te bekijken. Als ik eens niet thuis ben merk ik zelfs dat ik aan Friends denk als het 20u wordt. Vorige zomer heb ik ook nog eens alle seizoenen achter elkaar op een paar weken erdoor gejaagd.
Andere verslavingen zijn:
En dan vergeet ik er nog wel een paar. Waaraan zijn jullie zoal verslaafd?
Gisteren pas tegen half tien gaan werken met het idee om dan ook wat vroeger te stoppen om zo een beetje te compenseren voor de overuren van vorige week. Dan om half zeven merken dat je er nog altijd bent en dat je dat eigenlijk helemaal niet erg vind. Op zo’n moment besef je dat je graag werkt. Een workaholic ben ik nog lang niet, maar wie weet gebeurt dat ooit nog wel. Ik ben momenteel bezig met iets dat ik enorm graag doe en als je daar dan ook nog voldoening kan uithalen voel je je gewoon goed in je vel. Een paar overuren kunnen daar voorlopig dan ook niks aan veranderen.
Maar vandaag ben ik toch weer gewoon om 7u begonnen.
Net zoals de vorige keer stapte ik met een klein hartje binnen in de Moete. Zoveel mensen had ik vorige keer nu ook weer niet leren kennen, zodat ik niet goed wist wat ik er van moest verwachten. Maar onder het motto, als je niet buiten komt leer je nooit nieuwe mensen kennen, had ik mij ingeschreven en daar stond ik gisteren dan. Ik werd meteen verwelkomd door onze bevallige gastvrouw die ondanks haar ziekte nog altijd even enthousiast was, zodat ik mij meteen op mijn gemak voelde. Ook Lucie, Dries en Boskabout stonden er bij en ik viel meteen binnen in het gesprek met de mededeling dat ik blijkbaar samen met Dries zijn broer werk. Een kleine wereld soms.
Ondertussen passeerden de hapjes om de eerste honger te stillen en begon iedereen een beetje van plaats te veranderen. Zo kwam ik bij Sponzen Ridder en Daphne en Valéas terecht die het over honden hadden. Zo heb ik onder andere geleerd hoe je kan testen of een hond stress heeft, hoe slim die beesten eigenlijk wel zijn en dat Valéas een high five kan geven, al lukte dat precies toch niet zo goed gisteren.
Daarna was het tijd om aan tafel te gaan en ik moet zeggen dat de mensen van de Alma catering meer dan hun best hadden gedaan voor ons. Zowel de hapjes, de bbq als het dessert waren zeker de moeite. Tijdens het eten was ik terecht gekomen aan “de meisjestafel” met Lime, Vuur, Lucie, Kathleen en Life is a dance. Maar ook Antoon (die deze keer niets speciaals bij had) en Herman waren er om het evenwicht te herstellen. En nadat er een tafel was bijgeschoven zaten ook Manuel, Sponzen Ridder, Daphne en elischka bij ons.
We zaten net 2 minuten aan tafel of de eerste druppels kwamen uit de lucht. Gelukkig waren Manuel en Lucie bij ons die meteen de parasol openklapten zodat iedereen droog zat om van zijn eten te genieten. Als gespreksonderwerpen passeerden er paarse onderbroeken, natuurfilms, facebook, sociale contacten tussen de mensen tegenwoordig en Girl Geeks.
Toen het harder begon te regenen ging iedereen binnen staan voor het dessert en zo ging de avond rustig verder. Wel kwam er ineens een batterij fototoestellen te voorschijn die iedereen die het wou (en niet wou) op de gevoelige plaat vastlegde. Ook kwam er af en toe iemand langs met de vraag “Carlsberg, of seks met Lucie”. Ik hoop dat ze er vanaf geraakt zijn van hun vijf bakken. Maar de avond liep stilaan op zijn einde en toen bleek dat Kathleen niet meer zo gemakkelijk terug in het centrum geraakte, bood ik haar een lift aan aangezien ik dezelfde richting uit moest en ik was ondertussen ook wel doodop.
Kortom, het was een geslaagde avond!
Vandaag was geen goede dag op het werk. Eerst heel de voormiddag vastgezeten op een probleem en het nog maar deels kunnen oplossen en daarna heel de namiddag samen met iemand anders naar een andere fout gezocht die we nog altijd niet hebben kunnen oplossen. En hij was er al van gisterennamiddag aan bezig. De frustratie was volop aanwezig vandaag en tegen het einde van de dag waren we allebei de wanhoop nabij. Hopelijk brengt morgen meer inspiratie.
Gisteren 8u werken, dan eventjes langs Cap voor een babbel met de Practice Manager en enkele anderen die samen met jouw begonnen zijn in oktober. Een glaasje wijn erbij om de informele sfeer te benadrukken en dan in toch wel licht beschonken toestand naar huis. Kortom, weer een fijne werkdag achter de rug!
Het is hier de afgelopen twee weken nogal stil geweest, doodstil zelfs en daar waren verschillende redenen voor.
Ten eerste is het momenteel zo druk op het werk dat ik vaak heel lange dagen doe en dan heb ik ’s avonds niet echt meer veel zin om nog aan mijn computer te zitten om een blogpost te schrijven. Ik weet wel dat je blogposts kan programmeren om op een gekozen tijdstip te verschijnen, maar dan moet je eerst de tijd hebben om ze te schrijven.
En dat is meteen de tweede reden waarom het hier zo stil was. Als ik dan eens op tijd thuis was, was dat meestal juist omdat er iets gepland was ’s avonds. Dit jaar is voor mij een soort van overgangsjaar geworden tussen het studentenleven en het leven als werkmens. Dus als er iets te doen was van Wina, was ik nog vaak van de partij. Zo ook de laatste weken dus waarin de laatste activiteiten van het jaar op het programma stonden. De laatste cantus, laatste bar, … Maar nu is het voorbij. Jullie zullen mij nog wel zien ginder, maar het zal nog maar sporadisch zijn en zeker niet zo vaak als dit jaar.
De derde en laatste reden is dat er eigenlijk gewoon niet zoveel interessants te vertellen was. Er zijn wel een aantal dingen gebeurd zoals Leuven in Scène (waar al veel over verteld is en ik kan alle positieve reacties alleen maar bevestigen), het breken van mijn record op de meirondjes van Wina, het eindelijk stabiel krijgen van mijn computer, de zomer die in het land is gekomen (waardoor ik liever buiten was dan binnen achter mijn computer), … Maar ik vond het allemaal niet zo wereldschokkend om het met jullie te delen.
Ondertussen ben ik wel terug aan iets begonnen wat ik lang geleden al ging maken, maar dat een beetje is blijven liggen door omstandigheden. Binnenkort hopelijk meer hierover.
Maar er is terug leven hier en hopelijk kan ik terug wat meer posts schrijven om jullie op de hoogte te houden van wat er in mijn leven zoal gebeurt momenteel.
Waarom heeft een mens er plezier in om zich fysiek af te beulen? Wie heeft ooit het idee gehad om te gaan sporten? Hoe kan iets dat zoveel inspanning vraagt ooit gezond zijn?
Deze en enkele andere vragen spookten tijdens de zware momenten van mijn fietstocht door mijn hoofd. Maar aan elke inspanning komt een einde en dat was gelukkig deze keer niet anders.
Gisteren dus voor het eerst dit jaar mijn fiets eens van stal gehaald en ik had meteen het plan opgevat om van bij ons thuis naar Leuven en terug te fietsen. Dat is 75% van de weg langs de Leuvense Vaart, een ideale, autovrije fietsroute. Keerzijde van de medaille is wel dat dit een tocht van meer dan 50 km is, wat kan tellen om mee te beginnen. Maar ik ben de laatste twee maanden ook elk weekend gaan lopen, zodat er toch al sprake kan zijn van een beetje conditie.
Het begon allemaal heel goed vandaag met een rustig tochtje tot aan de Vaart zonder al te veel krachten te verspelen. Ik rijd namelijk altijd rustig naar de Vaart om vervolgens 35 km vol door te rijden en dan terug rustig naar huis. De tocht naar de Vaart was goed gegaan en ik had ook al voldoende gedronken, want het was toch wel redelijk warm. Als je heel de tijd in de zon rijdt is het gevaar op uitdroging ook al een stuk groter.
Toen was het echter tijd om gas te beginnen geven. Bij het opdraaien van de dijk eerst tussen een hele hoop fietsers moeten laveren vooraleer ik echt kon vertrekken. Blijkbaar was ik niet de enige met het plan om te gaan fietsen. Maar van echt vertrekken was er eigenlijk geen sprake, want een strakke tegenwind hield mij ongenadig tegen. Ik was echter niet van plan om op gezapig tempo naar Leuven te fietsen, dus ik pakte mijn stuur vanonder om mij zo plat mogelijk te leggen en beukte zo hard ik kon tegen de wind in. Na veertig minuten kwam Leuven eindelijk in zicht en daarmee ook de terugtocht met de wind mee deze keer. Maar tegen de wind in rijden vreet aan je krachten zodat ik wijselijk besloot om 10 minuten te pauzeren in Leuven om wat te eten en uit te rusten.
De terugtocht verliep een pak makkelijker met de wind in de rug, al begon de inspanning wel door te wegen. Dankzij de wind kwam ik wel 5km/u sneller vooruit met dezelfde inspanning. Eens van de dijk afgereden, besloot ik om het rustig aan te doen tot thuis, want de vermoeidheid begon nu echt wel door te wegen. Het voordeel van de wind is langs de gewone weg ook niet meer voelbaar en het minste dat ik tegenwind had stond ik bijna stil. Na nog een korte rustpauze besloot ik om nog eens alles te geven in de laatste kilometers, maar al snel bleek dat mijn vaatje energie toch op was. Maar 2u14 minuten na het vertrek was ik terug thuis waar een verfrissende douche op mijn stond te wachten.
Daarna terug richting Leuven, maar ditmaal met de auto, voor het verjaardagsfeestje van L. Daarna kroop ik doodmoe, maar voldaan mijn bed in.
Vanmorgen werkte hij nog perfect en vanavond doet hij weeral raar. Nu start hij (soms) volledig op, om na een minuutje ofzo spontaan opnieuw op te starten. Morgen toch nog eens open doen om te zien of alles nog op zijn plaats zit. Anders vrees ik voor een kapot moederbord 
Gisteren een nieuwe voeding gaan halen voor mijn desktop die hier al een hele tijd werkloos stond te wezen. De installatie zou van een leien dakje lopen, want uiteindelijk is het niet meer dan de voeding erin hangen en enkele kabels op de juiste plaats steken. Maar zoals altijd ging het iets minder vlot dan verwacht.
Eerst de voeding erin gehangen en al de voedingskabels op zijn plaats gestoken. Daarna het dvd-station, de floppy drive en de harde schijf terug aangesloten op het moederbord. Dan was het tijd om de kabeltjes van de power button en de leds terug aan te sluiten. Voor de veiligheid toch maar even de handleiding van het moederbord erbij genomen om zeker te zijn dat alles juist was. Power Led, HDD Led, power button, reset button en system speaker netjes aangesloten zoals in de handleiding stond. Daarna de stroom aangesloten en schakelaar aangezet (lichtje van het moederbord begon te branden, dus de voeding was in ieder geval ok). Druk op de power button … er gebeurde niets.
Na het nodige gevloek alles nog eens nagekeken en wat bleek? De kabel die gelabeld was met “Power SW” bleek half over te zijn. Nog meer gevloek, de kabel van de power button naar het moederbord was kapot, wat betekende dat het een hopeloze zaak leek te worden.
Maar ik gaf het nog niet op. Met meer wanhoop dan hoop haalde ik het front panel van mijn pc om te zien hoe dat nu eigenlijk zat met die aansluitingen aan de power en reset buttons. Ik volgde de kapotte kabel en tot mijn verbazing bleek die niet naar de power button, maar naar de reset button te leiden. Een kleine vreugde kreet ontsnapte mij. Blijkbaar waren de kabels omgewisseld zodat ik ook de aansluitingen op het moederbord moest omwisselen. Dus ik alles weer beginnen aansluiten, pc terug toedoen, stroom aansluiten, power button indrukken en tadaa daar begon mijn pc weer op te starten.
Mission accomplished!
Werkmens ©2007-2008 All Rights Reserved. Using WordPress 2.9.2 Engine
