Werkmens

Net zoals de vorige keer stapte ik met een klein hartje binnen in de Moete. Zoveel mensen had ik vorige keer nu ook weer niet leren kennen, zodat ik niet goed wist wat ik er van moest verwachten. Maar onder het motto, als je niet buiten komt leer je nooit nieuwe mensen kennen, had ik mij ingeschreven en daar stond ik gisteren dan. Ik werd meteen verwelkomd door onze bevallige gastvrouw die ondanks haar ziekte nog altijd even enthousiast was, zodat ik mij meteen op mijn gemak voelde. Ook Lucie, Dries en Boskabout stonden er bij en ik viel meteen binnen in het gesprek met de mededeling dat ik blijkbaar samen met Dries zijn broer werk. Een kleine wereld soms.

Ondertussen passeerden de hapjes om de eerste honger te stillen en begon iedereen een beetje van plaats te veranderen. Zo kwam ik bij Sponzen Ridder en Daphne en Valéas terecht die het over honden hadden. Zo heb ik onder andere geleerd hoe je kan testen of een hond stress heeft, hoe slim die beesten eigenlijk wel zijn en dat Valéas een high five kan geven, al lukte dat precies toch niet zo goed gisteren.

Daarna was het tijd om aan tafel te gaan en ik moet zeggen dat de mensen van de Alma catering meer dan hun best hadden gedaan voor ons. Zowel de hapjes, de bbq als het dessert waren zeker de moeite. Tijdens het eten was ik terecht gekomen aan “de meisjestafel” met Lime, Vuur, Lucie, Kathleen en Life is a dance. Maar ook Antoon (die deze keer niets speciaals bij had) en Herman waren er om het evenwicht te herstellen. En nadat er een tafel was bijgeschoven zaten ook Manuel, Sponzen Ridder, Daphne en elischka bij ons.

We zaten net 2 minuten aan tafel of de eerste druppels kwamen uit de lucht. Gelukkig waren Manuel en Lucie bij ons die meteen de parasol openklapten zodat iedereen droog zat om van zijn eten te genieten. Als gespreksonderwerpen passeerden er paarse onderbroeken, natuurfilms, facebook, sociale contacten tussen de mensen tegenwoordig en Girl Geeks.

Toen het harder begon te regenen ging iedereen binnen staan voor het dessert en zo ging de avond rustig verder. Wel kwam er ineens een batterij fototoestellen te voorschijn die iedereen die het wou (en niet wou) op de gevoelige plaat vastlegde. Ook kwam er af en toe iemand langs met de vraag “Carlsberg, of seks met Lucie”. Ik hoop dat ze er vanaf geraakt zijn van hun vijf bakken. Maar de avond liep stilaan op zijn einde en toen bleek dat Kathleen niet meer zo gemakkelijk terug in het centrum geraakte, bood ik haar een lift aan  aangezien ik dezelfde richting uit moest en ik was ondertussen ook wel doodop.

Kortom, het was een geslaagde avond!