Ik ben nooit ziek. Nooit zeg ik u! Maar blijkbaar dacht mijn lichaam daar anders over vrijdagnacht. Een paar keer op en af naar het toilet en mijn maag was compleet leeg. Zelfs een glas water kon ik niet binnenhouden. De afgelopen anderhalve dag dan ook niks meer gegeten. Drinken gaat wel al terug. Na huisgenoten G en S eerder deze week was het vrijdag dus mijn beurt om ziek te worden. Een paar uur later had ook huisgenoot N het zitten. Zou er iets in de lucht hangen?
Ik ben dan maar naar de mama en da papa getrokken om rustig uit te zieken. Slapen en tv kijken vullen mijn dagen momenteel. Hopelijk duurt het niet te lang, want ziek zijn is allesbehalve leuk.
Het is hier de afgelopen tijd nogal stil geweest en daarom ga ik mijn schrijftalent (voor zover dat in mijn persoon aanwezig is) nog eens op deze wereld loslaten. Aangezien ik het niet interessant vind om bij anderen te lezen waarom het soms zo stil is ga ik dat hier dan ook niet uit de doeken doen. De pot verwijt de ketel weet je wel.
Om de conversatie te starten eerst een intermezzo over het weer. Het lijkt pas gisteren dat ik nog zat te bevriezen ’s morgens in mijn wagen, maar wat een prachtig weer de afgelopen dagen! Zon, zee en strand zeggen ze dan. Maar niet zomaar de Belgische kust, daar heb ik het immers al lang gezien. Niets minder dan de Spaanse Costa Vasca! Een rit van een dikke 14u (2u rondjes rijden in Parijs ingerekend) moet je er wel voor over hebben, maar zo de moeite waard. Giet daar nog een groepje zotte Erasmusstudenten bij en je krijgt een leuke mix van spontaniteit, dronkenschap en Babylonische spraakverwarringen (ik heb nog nooit zoveel talen op dezelfde avond gehoord/gesproken).
Zo, over het weer hebben we het ook weer gehad. Terug over naar de orde van de dag. Euhm … ah ja mijn schrijftalent. Nog niet genoten van dit stukje tot nu? Dan raad ik je aan van hier te stoppen met lezen, want het belooft nog veel erger te worden.
Niet iedere mooie dag dient om buiten door te brengen denk ik soms (en dan verklaren de mensen mij wel eens zot), dus zo nu en dan blijf ik gewoon lekker een dagje binnen. Om turnsters te fotograferen bijvoorbeeld. Voorbijtumbelende meisjes/jongedames, wie wil dat nu niet zien? Dankzij 1 van die tumbelende meisjes kreeg ik trouwens een bevoorrechte positie met mijn fototoestel op de allereerste rij. Nu ben ik nogal zot van voorbijtumbelende meisjes, dus ging dat daar van klikklikklikerdeklik (iedereen die denkt “viezerik”, mag zich nu kenbaar maken). Ook buiten de Olympische Spelen ziet dat er dus indrukwekkend uit.
Maar aan alle mooie liedjes komt een einde en dus moest ik weer eens buiten komen (verdoeme toch). Nog steeds met mooi weer trouwens (kwestie van geen pauze te laten vallen in de conversatie). Ditmaal richting Antwerpen om kennis te maken met het groepje mensen dat zich toevallig ook heeft ingeschreven voor mijn Jokerreis. Een toffe groep bleek achteraf en nu kijk ik nog harder (als dat al mogelijk is) uit naar het vertrek binnen drie weken.
Ondertussen heb ik jullie toch maar allemaal bij de neus genomen en gezegd wat ik tijdens de Grote Stilte allemaal gedaan heb! Tussendoor zijn er ook nog een weekend fotografie, een blogmeet, een week ziekte, een fantastich optreden van Yevgueni en een examen Spaans gepasseerd. En over mijn volgend project ga ik lekker nog niets vertellen!
