Waar was u op dinsdag 20 januari 2009 om 18u? Ik was in ieder geval aan mijn tv scherm gekluisterd. Luisterend naar de Inauguration speech van Barack Obama. President Barack Obama. Wat ik zag was een man die wist waar hij mee bezig. Een man die dat ook uitstraalde. Een man die harde woorden uitsprak. Een man die motiverende woorden uitsprak. Een man die inspireerde en een hele natie terug hoop gaf. Maar bovenal een man met een plan.
Een plan om de economie terug op gang te brengen, om de internationale situatie aan te pakken, om de betrekkingen met Europa en de rest van de wereld terug aan te halen, om uit de platgelopen paden te treden en verandering te brengen. Tijdens de campagne was de slogan “Yes, we can”, tijdens de overwinningsspeech “Yes, we did”, maar deze keer was het een boodschap van hoop, inspiratie en “Yes, we will do”.
Uiteraard heeft hij nog vele hindernissen te overwinnen en zal hij al zijn beloftes niet van de ene dag op de andere waar kunnen maken. Maar dat moet ook niet. Hij heeft immers 4 jaar om te doen wat hij beloofd heeft en verandering te brengen. Hij heeft misschien wel 1 van de zwaarste erfenissen van alle Amerikaanse Presidenten meegekregen. Een tijdrovende en geldopslorpende oorlog op twee fronten, een economische puinhoop en de (quasi) isolatie van de VS in de internationale politiek. Maar dit hoeft niet direct een nadeel te zijn. Door de onpopulariteit van zijn voorganger zal hij op het einde van zijn eerste jaar zelfs met maar een aanzet tot beterschap nog altijd immens populair zijn.
Ik ga de evolutie van de Amerikaanse politiek in ieder geval van een pak dichterbij volgen dan de afgelopen jaren en ik hoop dat ze in de VS terug een betere richting uitgaan. En hopelijk wordt de wereld hierdoor weer een beetje een betere plaats om te leven.
Volledig in de web 2.0 cultuur heb ik mij ook maar eens een twitter account gemaakt om te zien wat dat nu eigenlijk is. Basically een platform om ten allen tijde de mensen op de hoogte te houden van wat er met je gebeurt. Maar daar heb je toch je blog voor, of facebook, of …
Tegenwoordig zijn er zoveel “sociale” toepassingen van het internet te vinden dat je je begint af te vragen of de mensen eigenlijk nog wel echt contact willen met elkaar. Het is immers veel gemakkelijker om iets op je blog/website te vertellen zonder al die beoordelende blikken rondom je van echte mensen dan het rechtstreeks tegen iemand te vertellen. Maar is dat daarom een goede evolutie?
Nu heb ik in de twee blogevents die ik al meegemaakt heb toch wel gemerkt dat bloggers eigenlijk socialer zijn dan veel andere mensen die ik ken. Natuurlijk komen alleen de sociale bloggers naar zo’n events (dat spreekt voor zich), maar als je ziet hoeveel succes dit tweemaal had kan je er toch moeilijk omheen dat bloggers sociaal zijn.
Even een gedachtenkronkel die passeerde toen ik gewoon wou komen vertellen dat je mij vanaf nu kan volgen op http://twitter.com/werkmens.
Nu heb ik een blog, flickr, facebook, linkedin en twitter. Nog zaken die ik vergeet?
Iedere mens heeft wel een aantal verslavingen en de ene is al serieuzer dan de andere. Zo merkte ik daarjuist dat ik waarschijnlijk wel verslaafd ben aan Friends. Elke weekdag om 20u zit ik braaf aan de TV om een aflevering van mijn favoriete serie voor de zoveelste keer te bekijken. Als ik eens niet thuis ben merk ik zelfs dat ik aan Friends denk als het 20u wordt. Vorige zomer heb ik ook nog eens alle seizoenen achter elkaar op een paar weken erdoor gejaagd.
Andere verslavingen zijn:
- de computer
- het internet
- mijn mail checken
- films
- Amerikaanse series (Prison Break, Lost, Battlestar Galactica, Damages, Jericho …)
- Programma’s van Woestijnvis (Alles kan beter, Het eiland, In de gloria, De mol …)
- Caffeïne (daar was ik bijna vanaf tot ik begon te werken)
- …
En dan vergeet ik er nog wel een paar. Waaraan zijn jullie zoal verslaafd?
Vreemd toch hoe tijd zich gedraagt. Soms vliegt hij voorbij, somst kruipt hij voorbij, maar hij lijkt altijd in je nadeel te werken. Op de momenten dat je een deadline moet halen gaat hij te snel en als je je verveelt gaat hij te traag. Nu is het natuurlijk niet de tijd die sneller of trager gaat, maar ons tijdsgevoel dat ons voor de gek houdt.
Als werkmens is mijn tijdsgevoel toch wel serieus veranderd. Ten eerste is mijn bioritme helemaal veranderd/aan het veranderen. Waar het nu bijna elf uur ’s morgens is en ik al ongeveer 5u wakker ben, kwam ik tot voor zes weken meestal niet voor 12u ’s middags uit mijn bed. Zo vond ik het vroeger dan ook geen probleem dat er al een halve dag voorbij was toen ik opstond en er dus niet meer zoveel tijd over was als ik nog naar de winkel moest ofzo. Als ik nu in het weekend pas opsta na 10u heb ik echt het gevoel dat ik een halve dag kwijt ben. Zoals ik reeds aanhaalde voelt het zelfs al vreemd als ik pas naar het werk vertrek als het al licht is.
Daarnaast heb je gewoon veel minder tijd buiten je werk en zitten de eerste uren na mijn werk meestal ook vrij vol met vanalles. Die uren lijken dan ook steevast voorbij te vliegen. Maar ook op mijn werk gaat de tijd soms snel en soms traag voorbij, afhankelijk of ik met iets interessant bezig ben of niet.
Kortom, tijdsgevoel kan iets heel misleidend zijn.
