Werkmens

Afgelopen week was geen goede week.

Teveel dingen die door elkaar liepen op het werk en voor frustratie zorgden. Teveel onduidelijkheden die voor nog meer frustratie zorgden. Teveel constante veranderende requirements die plots uit het niets en last-minute opdoken. Ook al had ik mij hier mentaal op voorbereid, toch raakte het mij allemaal meer dan zou mogen. Het is immers maar werk en wat er daar gebeurd zou daar moeten blijven als je de deur achter je dichttrekt ’s avonds.

Maar gelukkig heb ik deze week toch met een paar positieve noten kunnen afsluiten. Donderdag was huisgenoot G jarig en het werd een gezellig, geïmproviseerd verjaardagsfeestje. Met een heerlijk dessert (dank u L!) en een spelletje Ligretto dat ik (zonder te willen overdrijven) afgetekend gewonnen heb . Vrijdag was er vergadering van leveninleuven.be die ik bijna vergeten was, maar dankzij een reminder van D toch nog met enige vertraging gehaald heb. Na de vergadering zijn we dan naar de Kinepolis getrokken voor Sunshine Cleaning. De site van Kinepolis beloofde ons een komedie, maar die verwachting werd allesbehalve ingelost. We kregen immers een eerste klas drama voorgeschoteld. Toegegeven er waren een paar grappige momenten in de film, maar het een komedie noemen was toch een brug te ver.

Sunshine Cleaning gaat over een alleenstaande moeder die een schoonmaakbedrijf opricht met haar zus dat crime scenes schoonmaakt. Niet echt de meest tot de verbeelding sprekende job, maar het levert aardig wat geld op. Heel de film draait eigenlijk rond de zelfmoord van hun moeder toen ze nog kind waren en hoe het hun leven beïnvloed heeft. Over hoe ze dit jaren na zo’n ingrijpende gebeurtenis nog altijd niet verwerkt hebben. Maar zoals de titel al laat vermoeden is het helemaal geen depressieve film. Een stevig verhaal met meer dan goede acteerprestaties maakt het zeker een aanrader.

Maandagavond ben ik met Carolien, Kathleen, Matthias, Antoon en Dries naar The Fall gaan kijken in de Studios in Leuven. Het bleek een zeer goede film te zijn, maar zo enthousiast als Carolien en Kathleen was ik er wel niet over.  Waar ik wel jaloers op was, waren al die fantastische locaties waar de acteurs geweest zijn voor deze film. En ja die blauwe stad bestaat dus echt!

En ja, die artefacten stoorden mij helemaal niet, dat draagt alleen maar bij tot de charme van de film. Net zoals de korrel bij Dirty Mind . Maar dat is misschien iets voor een volgende post.

Na de film werd het nog heel gezellig bij Carolien en Dries. Maar als je Carolien en Antoon in dezelfde kamer zet gaat het gesprek precies toch altijd over seks (waar uiteraard niets mis mee is).

Uiteindelijk ben ik toch nog in de cinema geraakt om Loft te zien. Tot mijn verbazing zat de zaal nog steeds aardig vol (iedereen heeft die ondertussen toch al gezien?). Ik had ondanks alle lovende commentaren mijn verwachtingen niet al te hoog gesteld en niet geheel ten onrechte vond ik. Loft heeft alle ingredienten om er een goede film van te maken (actie, spanning, plotwendingen en een niet rechtlijnige verhaallijn) en was het dan ook, maar veel meer ook niet.

De personages vond ik aan diepgang ontbreken en de wendingen in de verhaallijn waren tegen het einde toe (ondanks een verdienstelijke poging om het niet te zijn) op het voorspelbare af. Als ik naar een film kijk waarin er veel (verassende) wendingen zijn, denk ik bij elke nieuwe wending “dit zal nog wel niet de definitieve plot zijn, met dat of dat personage zal nog wel iets gebeuren”. Soms is mijn vermoeden dan correct, maar soms ook niet. Het was vandaag niet anders en ondanks alle pogingen van de filmmakers zat ik er tegen het einde van de film toch bijna elke keer recht op met mijn vermoedens.

Filmtechnisch gezien vond ik het dan wel weer dik in orde. Met niet alledaagse camerastandpunten zijn ze er in geslaagd om het verhaal toch net dat extra zetje in de rug te geven. Ook de acteerprestaties waren dik in orde, al was er niet echt een uitschieter tussen de personages. Een sterke collectieve prestatie.

Met Loft hebben Erik Van Looy en Bart De Pauw een sterke en oerdegelijke prestatie neergezet voor een Vlaamse film, wat in deze tijden zeer verdienstelijk is, maar hij staat zeker niet bovenaan mijn lijstje. Daar blijft Daens voorlopig toch nog op eenzame hoogte staan.

Gisteren naar Dirty Mind gaan kijken, de film van Wim Helsen, met Yab en enkele vrienden van haar. Het enige dat ik er van wist had ik vrijdagmorgen in een interview met Wim Helsen op StuBru gehoord. Dat het ging over een stuntman (Diego) die na een mislukte stunt transformeert van een verlegen, onzekere jongen naar een zelfzekere macho (Tony T)  die denkt dat hij de wereld aankan. Maar eigenlijk heb ik dat nog het liefst, naar een film gaan waarvan je niet weet wat je er van moet verwachten. Daarom heb ik Loft ook nog niet gezien omdat die zo opgehemeld is dat ik waarschijnlijk alleen maar teleurgesteld ga zijn omdat ik een schitterende film verwacht terwijl het waarschijnlijk gewoon een goede film gaat zijn.

Maar terug naar Dirty Mind. Voor zij die van oneliners houden is dit gewoon een paradijs. Tony T maakt er bijna een sport van om zo gevat mogelijk te doen en zo de ‘vrouwkes’ te verleiden. Maar eigenlijk is de enige qoute (en niet eens van Tony T) die ik mij zo direct nog voor de geest kan halen “Niet nadenken, gewoon naaien!” waarna we allevier in de lach schoten (over dirty minds gesproken). De context mag je altijd proberen te raden.

Voor de rest ga ik hier niet te veel details prijsgeven, enkel dat ik mij kostelijk geamuseerd heb. Zeker een aanrader!

10 films die je zeker gezien moet hebben.

• Pulp Fiction (1994): Je houdt van Tarantino of je haat hem, een middenweg bestaat er niet. Met zijn eigenzinnige filmstijl heeft hij het filmlandschap toch enigzins door elkaar geschud. Met een mix van actie, humor, geweld en absurditeit weet hij me steeds opnieuw te bekoren. Andere films van zijn hand zijn Reservoir Dogs, Kill Bill Vol. 1 & Vol. 2, Jackie Brown en Four Rooms.
• La Vita è Bella (1997): Aangrijpende film over het leven in een concentratiekamp. Vooral het niet te stuiten enthousiasme van het hoofdpersonage spreekt tot de verbeelding.
• The Matrix (1999): Mensen die gebruikt worden als batterijen door de robots die de wereld beheersen. Science Fiction van de bovenste plank, al heb je helemaal dat gevoel niet bij het bekijken van deze film. Met de introductie van de zogeheten bullet-time techniek heeft The Matrix ook nog eens een revolutie op het gebied van special effects op gang gebracht.
• Dances With Wolves (1990): Het verhaal van een Amerikaanse soldaat die kiest voor een eenzaam leven op een verafgelegen post tussen de Sioux-indianen. Een prachtige film over de relaties tussen blanken, indianen en de natuur.
• Trainspotting (1996): Een nietsverhullende film over het leven van enkele drugsverslaafde vrienden.
• The Usual Suspects (1995): Hoe een crimineel zowel de FBI als de kijker kan misleiden met een meesterlijk opgebouwd verhaal.
• The English Patient (1996): Een verpleegster kiest ervoor om een zwaarverbrande patient te verzorgen op het einde van WO II. Langzaam bouwen ze een vertrouwensrelatie op en vertelt hij zijn aangrijpend levensverhaal.
• The Silence Of The Lambs (1991): Hannibal Lecter wordt ingeschakeld in het onderzoek naar een andere seriemoordenaar. Met zijn manipulatieve karakter probeert hij het vertrouwen te winnen van FBI-agente Clarice Starling. Spanning van de eerste tot de laatste minuut.
• Psycho (1960): Niet de remake, wel het origineel van Alfred Hitchcock. De douchescene is ongetwijfeld 1 van de bekendste scenes die ooit gefilmd is.
• Memento (2000): Geheugenverlies leidt een man tot op de rand van de waanzin. Hij probeert uit te zoeken wat er met hem gebeurt is, maar dat verloopt niet van een leien dakje. Als je denkt dat je het verhaal door hebt, kijk dan nog maar eens.