Werkmens

Eigenlijk waren nog maar net op zoek gegaan naar appartement. Vanaf 1 juli was het plan. Maar toen besloten we om toch maar eens ergens een kijkje te gaan nemen. Het zag er prachtig uit. Ook de buurt was dik in orde. Er waren al een aantal geïnteresseerden voor ons gepasseerd. We hadden de hoop dan eigenlijk ook al bijna opgegeven. Zondagavond rinkelde de telefoon. Ik herkende het nummer meteen. Of we nog geïnteresseerd waren in het appartement? Jazeker, meneer. Wanneer het voor ons past om het contract te komen tekenen? Deze week ergens? Tuurlijk, meneer.

En toen hadden we ons appartement. 6 maanden vroeger dan voorzien. ONS appartement. En dat het nog lang ONS appartement mag blijven.

Soms gaat het snel, heel snel.

Mijn weekend was druk, maar eigenlijk ook weer niet. De avondactiviteiten zorgden er eigenlijk gewoon voor dat de dagen ineens heel kort waren.

Vrijdag begon het weekend met een eigen georganiseerd feestje. Het recept was eenvoudig:

1. Neem een paar symphatieke bloggers van beide soorten
2. Voeg een Vriendje en een huisgenoot toe
3. Goed mengen
4. Breng op smaak met een scheutje Mojito
5. Laat even op temperatuur komen
6. Voeg Weerwolf in rondjes toe tot de gewenste smaak is bereikt
7. Geniet

Bedankt voor de gezellige avond iedereen!

Na een welverdiende nachtrust was het tijd om alles op te ruimen. Toch jammer dat je geen feestje kan geven zonder rommel achter te laten. Op een gezapig tempo ruimde ik alles op zodat het al snel tijd was om alles weer vuil te maken. A en S konden immers elk moment voor de deur staan om te komen eten. Ook huisgenoot N at mee. Na het eten begonnen we een spelletje Trivial Pursuit dat we spijtig genoeg niet helemaal konden afmaken omdat we naar een 70-80-90-fuif moesten. Ik heb ook nog de helft van het spel gemist omdat onze buurvrouw blijkbaar een panische angst voor spinnen heeft. Omdat haar vriend niet thuis was ben ik het harige beest maar even gaan vangen (insert tarzankreet).

Op de fuif was niet overdreven veel volk, maar desondanks was het wel een schitterend feestje. De vermoeidheid van de vorige avond was nergens meer te bespeuren zodat we moeiteloos tot het laatste liedje gebleven zijn. Gelukkig voor mij was A bob van dienst zodat we zonder ongelukken terug in Leuven geraakten.

Moe maar voldaan kroop ik om 6u in mijn bed om tegen half twee terug wakker te worden. Zo gaat het weekend snel voorbij natuurlijk. Na een heerlijke quiche/groententaart/… experiment van N was het tijd voor weer een koppel afleveringen van Lost 4. Kate is nog steeds even knap en de antwoorden laten nog altijd op zich wachten. En toen was het weekend weeral voorbij…

Een avond gezellig babbelen met de huisgenoten, elkaar beter leren kennen, anekdotes uitwisselen, dingen te weten komen die je helemaal niet verwacht had, mijn zetel inhuldigen, samen lachen …

Allemaal dingen die je in gedachten had toen je besliste om in een gemeenschapshuis te gaan wonen. Gelukkig maar, want het is toch altijd even afwachten hoe het loopt als je met een paar wildvreemde mensen samen gaat wonen. Zoals vanavond mogen er in ieder geval nog veel avonden volgen!

Het resultaat.

De voorbije week was echt doodgaan. Lange dagen op het werk en druk ’s avond, laat gaan slapen en vroeg opstaan, leven aan 300 km/u en weinig tijd om even stil te staan.

Het weekend zal ook niet meteen het meest relaxe zijn. Zaterdag naar IKEA om nog wat benodigdheden voor ons huisje te gaan halen en zondag al die benodigdheden in elkaar zetten en op zijn plaats zetten.

Waarschijnlijk zal het nog wel een tijdje duren vooraleer het terug rustiger wordt. Veel te doen hebben is goed, maar té veel is nooit goed.

Zondagavond was verhuisavond hier. Het begon toen G kwam vragen of ik zijn zetel mee naar boven wou helpen dragen. Het ding was zwaar, maar gelukkig was het IKEA-zetel die nog in de verpakking zat zodat het een gemakkelijke balkvorm had. Al is bochten nemen op een trap nog altijd niet zo gemakkelijk met zo’n gewicht.

Daarna kwam S toe die nog wat spullen op haar kamer had staan die eigenlijk voor in de living waren. Ook daar was een zetel bij, die met de nodige moeite (en gelach) uiteindelijk toch naar beneden hebben gekregen.

Zo begint onze living ook wat vorm aan te nemen, al is er nog altijd wel wat werk aan.