Ik ben nooit ziek. Nooit zeg ik u! Maar blijkbaar dacht mijn lichaam daar anders over vrijdagnacht. Een paar keer op en af naar het toilet en mijn maag was compleet leeg. Zelfs een glas water kon ik niet binnenhouden. De afgelopen anderhalve dag dan ook niks meer gegeten. Drinken gaat wel al terug. Na huisgenoten G en S eerder deze week was het vrijdag dus mijn beurt om ziek te worden. Een paar uur later had ook huisgenoot N het zitten. Zou er iets in de lucht hangen?
Ik ben dan maar naar de mama en da papa getrokken om rustig uit te zieken. Slapen en tv kijken vullen mijn dagen momenteel. Hopelijk duurt het niet te lang, want ziek zijn is allesbehalve leuk.
Een goede vriendin van mij vertrekt voor 5 maanden naar San Sebastian op Erasmus. Ook al is het niet zo heel lang, ik ga ze toch wel missen. Ik heb het waarschijnlijk nog nooit met zoveel woorden tegen haar gezegd (schaam op mij!), maar ze is altijd het zonnetje in huis. Zelfs na haar afscheidsfeestje vrijdag was ze zaterdag nog altijd haar eigen opgewekte zelf ook al had ze maar een paar uur slaap gehad. Het feestje zelf was uiteraard een voltreffer met goeie muziek, tof gezelschap en (te) veel alcohol.
Nu vol spanning op al die interessante verhalen wachten. Het ga je goed daar in het verre Spanje!
Januari 2009 zal mij bijblijven als een depressieve en snel te vergeten maand (dus zalze mij eigenlijk helemaal niet bijblijven). Behalve dan de laatste paar dagen waarin een heropleving plaatsvond die ik niet direct verwacht had, maar die wel meer dan welgekomen was. Eigenlijk was het eind vorig jaar al begonnen. Ik voelde mij helemaal niet goed in mijn vel die laatste paar dagen van 2008. De optimist in mij zei dat dit wel over zou gaan en dat dat iedereen wel eens overkomt. Gelukkig waren er nog de feestdagen om mijn gedachten een beetje te verzetten.
Maar eens die voorbij waren ging het steeds verder bergaf. Overdag had ik mijn werk waar ik mij (letterlijk) op stortte, maar eens de werkdag om was kwam dat ongemakkelijke en triestige gevoel weer naar boven. Iedere avond opnieuw tot mijn eigen grote ergernis en die van de mensen rondom mij. Met mij was er echt niets aan te vangen. Ik had nergens zin in en reageerde meestal bitsig en kortaf als iemand iets vroeg. Het liefst van al kroop ik weg in een klein hoekje zover mogelijk van alles en iedereen.
Het besef dat er iets moest veranderen kwam er pas na een fikse ruzie met N over mijn gedrag. Het was alsof iemand mij vastpakte, eens goed door elkaar rammelde en terug op mijn plaats zette. En het was nodig ook. Sindsdien weet ik weer wat het is om te lachen, zeveren, normaal met mensen om te gaan, grapjes te maken, met een goed gevoel gaan slapen en weer opstaan, kortom weer mezelf te zijn.
Er zijn van die periodes dat je je helemaal niet lekker in je vel voelt. Van die periodes dat je liever ergens wegkruipt in een hoekje ver, ver, ver weg van iedereen. Dat je liefst zo weinig mogelijk contact hebt met andere mensen. Dat je altijd maar nee zegt als ze je vragen of je mee iets gaat doen. Dat je liefst zo weinig mogelijk doet. Dat je je verloren voelt. Dat je ongelukkig bent. Of toch op zijn minst in de knoop ligt met jezelf. Dat alles rondom jou je onverschillig laat.
Maar gelukkig zijn er ook periodes waarin je alleen maar dingen wilt doen. Er niet tegen kunt van eens een avond niets te doen te hebben. Je altijd maar onder de mensen wil komen. Je vriendschapsbanden wil aanhalen. Je alles tegelijk wil doen. Veel te veel hooi op je vork neemt. Zo snel leeft dat je jezelf voorbij leeft. Geen tijd hebt om bij de dingen stil te staan. Of om te beseffen waar je mee bezig bent. Je altijd te weinig tijd hebt en dat niet eens erg vindt.
En dan zijn er de periodes waarin je kan genieten van een avondje thuis voor de televisie zitten. Waarin alles loopt zoals je het graag hebt. Waarin alles goed lijkt. Waarin je kan genieten van de kleine dingen des levens, een glimlach, een gebaar, het gevoel van de zonnestralen op je gezicht, de wind die speelt met de bladeren van de bomen. Periodes waarin je gelukkig bent met wat je hebt. Waarin je gelukkig bent met de mensen rond je heen. Waarin je beseft dat alles altijd goed komt. Waarin je gewoonweg gelukkig bent.
I’m so happy Cause today I found my friends
They’re in my head
I’m so ugly But that’s ok
‘Cause so are you
We’ve broke our mirrors
Sunday morning Is everyday
For all I care
And I’m not scared
Light my candles
In a daze cause I’ve found god.
Yeah…
I’m so lonely
And that’s ok I shaved my head
And I’m not sad
And just maybe I’m to blame
For all I’ve heard
And I’m not sure
I’m so excited
I can’t wait to meet you there
And I don’t care
I’m so horny
But that’s ok My will is good.
Yeah…
I like it
I’m not gonna crack
I miss you
I’m not gonna crack
I love you
I’m not gonna crack
I kill you
I’m not gonna crack
I’m not gonna crack
I’m so happy
Cause today I found my friends
They’re in my head
I’m so ugly But that’s ok.
‘Cause so are you
We’ve broke our mirrors
Sunday morning is everyday
For all I care.
And I’m not scared
Light my candles
In a daze cause I’ve found god
Yeah…
I like it
I’m not gonna crack
I miss you
I’m not gonna crack
I love you
I’m not gonna crack
I kill you
I’m not gonna crack
I’m not gonna crack
I like it
I’m not gonna crack
I miss you
I’m not gonna crack
I love you
I’m not gonna crack
I kill you
I’m not gonna crack
I’m not gonna crack
Ik ben altijd fan geweest van het onderstaande filmpje. Pas dus maar op op 24 oktober, want je gaat sowieso een knuffel van mij krijgen!
Maar eigenlijk zouden zo’n initiatieven er niet mogen zijn. Iedereen zou veel spontaner moeten zijn en elkaar veel vaker knuffelen. Er wordt vaak over een verzuurde maatschappij gesproken, maar aangezien er zo’n initiatieven zijn wilt dat toch zeggen dat er iets van aan is, niet? Mensen zijn zo vaak met zichzelf bezig, dat ze vaak de anderen uit het oog verliezen. Zo lopen jarenlange vriendschappen, huwelijken … op de meest onbenullige dingen stuk.
Daarom deze oproep voor een beetje meer liefde, vriendschap en attentie voor de anderen in het dagelijks leven. Je bent immers niet alleen op deze aardkloot.
Ik zou mij natuurlijk achter het excuus van druk, druk, druk kunnen verschuilen, maar dat is helemaal de reden niet. Eigenlijk zijn er meerdere redenen.
Eerst en vooral heb ik mijn eigen site eens bekeken met een semi-neutrale blik en ik was er eigenlijk helemaal niet tevreden over. De layout kan er nog mee door, maar de inhoud vind ik eigenlijk maar van bedenkelijke kwaliteit. Ik was deze blog begonnen met de bedoeling iets te schrijven over mijn leven als werkmens, maar eigenlijk is dat helemaal niet zo interessant. Elke morgen opstaan, gaan werken en terug thuiskomen is nu eenmaal niet zo interessant om over te schrijven. Gaandeweg ben ik dan ook over dingen buiten het werk gaan schrijven. Maar ook daar viel niet zoveel over te vertellen want mijn sociaal leven is eigenlijk een stuk rustiger geworden sinds ik ben beginnen werken en ik ben ook niet iemand die elk klein detail van zijn leven zomaar spontaan met de wereld deelt. Daarom had ik besloten om het allemaal even te laten rusten en af te wachten.
Een tweede reden was mijn verhuis. Ik ben sinds twee weken verhuisd naar mijn nieuwe stekje aan de andere kant van Leuven, maar daar is spijtig genoeg nog geen internet aanwezig. Zo is het natturlijk ook al een pak moeilijker om een website te onderhouden. Internet is momenteel voor overdag op het werk, maar dan wordt het ook gebruikt voor het werk en niet (of toch bijna niet) voor persoonlijke dingen (buiten mijn mail en de krant).
Maar uiteindelijk zijn er toch een aantal dingen gebeurd die het vermelden waard zijn:
Een reisverslag van Frankrijk dat nog steeds niet geschreven is.
Een 8(!)-gangenmenu op kosten van het werk
Mijn verhuis naar de andere kant van Leuven
Mijn plan om Spaans te leren (volgende week inschrijving in het CLT)
Ik ben er nog niet helemaal uit hoe het verder zal gaan met deze blog, maar als het zo ver is zullen jullie hier zeker wel iets horen.
