I’m so happy Cause today I found my friends
They’re in my head
I’m so ugly But that’s ok
‘Cause so are you
We’ve broke our mirrors
Sunday morning Is everyday
For all I care
And I’m not scared
Light my candles
In a daze cause I’ve found god.
Yeah…
I’m so lonely
And that’s ok I shaved my head
And I’m not sad
And just maybe I’m to blame
For all I’ve heard
And I’m not sure
I’m so excited
I can’t wait to meet you there
And I don’t care
I’m so horny
But that’s ok My will is good.
Yeah…
I like it
I’m not gonna crack
I miss you
I’m not gonna crack
I love you
I’m not gonna crack
I kill you
I’m not gonna crack
I’m not gonna crack
I’m so happy
Cause today I found my friends
They’re in my head
I’m so ugly But that’s ok.
‘Cause so are you
We’ve broke our mirrors
Sunday morning is everyday
For all I care.
And I’m not scared
Light my candles
In a daze cause I’ve found god
Yeah…
I like it
I’m not gonna crack
I miss you
I’m not gonna crack
I love you
I’m not gonna crack
I kill you
I’m not gonna crack
I’m not gonna crack
I like it
I’m not gonna crack
I miss you
I’m not gonna crack
I love you
I’m not gonna crack
I kill you
I’m not gonna crack
I’m not gonna crack
Ik ben altijd fan geweest van het onderstaande filmpje. Pas dus maar op op 24 oktober, want je gaat sowieso een knuffel van mij krijgen!
Maar eigenlijk zouden zo’n initiatieven er niet mogen zijn. Iedereen zou veel spontaner moeten zijn en elkaar veel vaker knuffelen. Er wordt vaak over een verzuurde maatschappij gesproken, maar aangezien er zo’n initiatieven zijn wilt dat toch zeggen dat er iets van aan is, niet? Mensen zijn zo vaak met zichzelf bezig, dat ze vaak de anderen uit het oog verliezen. Zo lopen jarenlange vriendschappen, huwelijken … op de meest onbenullige dingen stuk.
Daarom deze oproep voor een beetje meer liefde, vriendschap en attentie voor de anderen in het dagelijks leven. Je bent immers niet alleen op deze aardkloot.
Buiten Het Verdriet van België (waarschijnlijk ook de beste omschrijving van het algemene gevoel van de mensen)heb ik er eigenlijk nooit echt veel van gelezen. Maar dat was dan ook meer dan de moeite waard. Hij heeft zeker en vast veel betekend voor de Vlaamse literatuur en zelfs voor de wereldliteratuur en hij zal nog lang herinnerd worden.
Ik ben welgeteld 9 keer in een ziekenhuis geweest in mijn leven en dat vind ik niet slecht. Elke keer als ik er kom denk ik aan alle (zwaar) zieke/gekwetste mensen dat er liggen. Daarnaast denk ik ook steeds, “Hopelijk kom ik hier nooit langdurig terecht”. Ik vind een ziekenhuis gewoon een deprimerende omgeving.
Spijtig genoeg waren 2 van deze 9 bezoeken tijdens de afgelopen 3 dagen en zullen er nog vele volgen dit en volgend jaar. Maar ze leeft en er is vooruitzicht op een volledig herstel. Al zal het vooral veel tijd en doorzettingsvermogen vergen vooraleer ze er terug bovenop is.
Een gratis optreden van Hooverphonic, daar zeg ik geen nee tegen. Het was de ideale gelegenheid om mijn gedachten even te verzetten na deze zware week. Aangezien het een exclusief optreden voor SAP Consultants was (ik ben er zelf geen, maar via via toch binnen geraakt), was het geen zaal vol fans en dat was wel te merken in het begin.
Ze begonnen met een onbekend nummer van hun nieuwe plaat ‘The President of the LSD Golf Club’, gevolgd door hun single ‘Expedition Impossible’ die de sfeer er al wat meer in bracht. Dan volgden nog 2 onbekende nummers en ‘Gentle Storm’, de nieuwe single. Tot dan vond ik het eigenlijk een beetje tegenvallen dat ze op zo’n exclusief optreden zoveel onbekende/nieuwe nummers speelden. Maar ze moeten hun nieuwe plaat uiteraard ook promoten. Na ‘Gentle Storm’ volgde weer een onbekend nummer (met een prachtige bassolo van Alex Callier), waarna de volledige band op Geike Arnaert en de pianist na het podium verliet. Met hun tweetjes brachten ze een sublieme, ontroerende versie van ‘Cry’ van Godley & Cream. Daarna kwam de rest er weer bij voor de volgende 2 nummers, gevolgd door ‘Jackie Cane’. En dan kondigde Alex Callier hun laatste nummer (al) aan, wat er uiteindelijk nog 2 bleken te zijn met een overgang van een onbekend nummer naar ‘Eden’. Op dat moment was de honger naar meer nog te groot om te kunnen spreken over een geslaagd concert. Het was goed geweest en er was weinig op aan te merken, maar de vele nieuwe/onbekende nummers gaven een gevoel van “was dit het nu?”.
Maar al snel werd duidelijk dat ze zelf goed over de setlist nagedacht hadden. Na een zeer korte pauze kwamen ze terug het podium op voor enkele bisnummers. Dit keer hadden ze wel heel het publiek mee op de tonen van Vinegar & Salt, Sometimes en Mad About You. Om af te sluiten speelden ze het eerste nummer van de avond nog eens, terwijl ze alle bandleden aan het publiek voorstelden. Zo werd het zeker een geslaagd optreden. Moet toch eens op zoek gaan naar de nieuwe cd.
Je weet pas hoe graag je iemand ziet tot er iets ergs mee gebeurd. Opeens komen alle gevoelens, emoties, gedachten over haar los uit je onderbewustzijn en slaan je op een overweldigende manier tegen de grond. Onmogelijk om je daar tegen te verzetten. Je probeert zo goed en zo kwaad mogelijk de gevoelens te onderdrukken, maar steeds weer keren je gedachten terug naar haar. Je probeert zoveel mogelijk bezig te zijn met andere dingen zodat je er niet aan moet denken, maar steeds weer keren je gedachten terug naar haar. Je probeert je op te trekken aan de positieve dingen, maar ze lijken niet op te wegen tegen al de rest.
Het optreden van Hooverphonic leek een beetje te helpen, maar op de (prachtige) tonen van ‘Cry’ kwam alles terug naar boven. Alle emoties, gevoelens en gedachten die de voorbije 36u gepasseerd waren, schoten nog eens als een sneltrein voorbij. Een moeilijk moment, emotioneel uitgeput…
