Je weet pas hoe graag je iemand ziet tot er iets ergs mee gebeurd. Opeens komen alle gevoelens, emoties, gedachten over haar los uit je onderbewustzijn en slaan je op een overweldigende manier tegen de grond. Onmogelijk om je daar tegen te verzetten. Je probeert zo goed en zo kwaad mogelijk de gevoelens te onderdrukken, maar steeds weer keren je gedachten terug naar haar. Je probeert zoveel mogelijk bezig te zijn met andere dingen zodat je er niet aan moet denken, maar steeds weer keren je gedachten terug naar haar. Je probeert je op te trekken aan de positieve dingen, maar ze lijken niet op te wegen tegen al de rest.
Het optreden van Hooverphonic leek een beetje te helpen, maar op de (prachtige) tonen van ‘Cry’ kwam alles terug naar boven. Alle emoties, gevoelens en gedachten die de voorbije 36u gepasseerd waren, schoten nog eens als een sneltrein voorbij. Een moeilijk moment, emotioneel uitgeput…
