Waar was u op dinsdag 20 januari 2009 om 18u? Ik was in ieder geval aan mijn tv scherm gekluisterd. Luisterend naar de Inauguration speech van Barack Obama. President Barack Obama. Wat ik zag was een man die wist waar hij mee bezig. Een man die dat ook uitstraalde. Een man die harde woorden uitsprak. Een man die motiverende woorden uitsprak. Een man die inspireerde en een hele natie terug hoop gaf. Maar bovenal een man met een plan.
Een plan om de economie terug op gang te brengen, om de internationale situatie aan te pakken, om de betrekkingen met Europa en de rest van de wereld terug aan te halen, om uit de platgelopen paden te treden en verandering te brengen. Tijdens de campagne was de slogan “Yes, we can”, tijdens de overwinningsspeech “Yes, we did”, maar deze keer was het een boodschap van hoop, inspiratie en “Yes, we will do”.
Uiteraard heeft hij nog vele hindernissen te overwinnen en zal hij al zijn beloftes niet van de ene dag op de andere waar kunnen maken. Maar dat moet ook niet. Hij heeft immers 4 jaar om te doen wat hij beloofd heeft en verandering te brengen. Hij heeft misschien wel 1 van de zwaarste erfenissen van alle Amerikaanse Presidenten meegekregen. Een tijdrovende en geldopslorpende oorlog op twee fronten, een economische puinhoop en de (quasi) isolatie van de VS in de internationale politiek. Maar dit hoeft niet direct een nadeel te zijn. Door de onpopulariteit van zijn voorganger zal hij op het einde van zijn eerste jaar zelfs met maar een aanzet tot beterschap nog altijd immens populair zijn.
Ik ga de evolutie van de Amerikaanse politiek in ieder geval van een pak dichterbij volgen dan de afgelopen jaren en ik hoop dat ze in de VS terug een betere richting uitgaan. En hopelijk wordt de wereld hierdoor weer een beetje een betere plaats om te leven.
Net als yab was ik klaarwakker na het ochtendnieuws gisteren. Ergens had ik het misschien wel voelen aankomen, maar het geloof in een typisch Belgische oplossing was toch nog steeds sterker, en dat is er nog steeds.
Maar ik zou het graag toch even opnemen voor Yves Leterme. De man heeft het voorbije jaar ongelooflijk hard gewerkt aan een oplossing. Zo hard dat hij er zelfs zijn gezondheid voor in gevaar heeft gebracht. Hij is ook altijd blijven zoeken naar een oplossing, ook al had hij van alle hoeken tegenkanting te verwerken.Terwijl de Franstaligen hem bijna diaboliseerden, deed ook de Vlaamse pers hun best om niet al te positief te zijn over de gang van zaken (objectieve verslaggeving, you know…). Ondanks alles bleef hij toch maar geduldig verder werken en proberen om een barst in het Franstalige pantser te krijgen. Maar het mocht spijtig genoeg niet zijn.
Yves, ik heb veel bewondering voor u en uw werk en ik hoop dat je de crisis te boven komt!
Nu nog een oplossing vinden …
Ik had mij voorgenomen om hier geen politiek te bespreken, maar wat er tegenwoordig gebeurt kan je nog amper politiek noemen. Zes partijen die elkaar constant in de haren vliegen over alles en nog wat. Toegegeven, we kunnen hier in België niet echt van een eenvoudige politieke situatie spreken, maar om daar deze klucht van te maken?
Eerst was het Milquet, dan lag De Wever dwars, daarna Reynders en Maingain, dan kwamen er weer enkele straffe uitspraken van De Gucht en Vandeurzen en vandaag was het weer de beurt aan Maingain. Toch blijven ze allemaal zeggen dat ze met oranje-blauw door willen gaan. Doorgaan tot wanneer? Tot ze over alles honderdduizend keer gevochten hebben? Gelukkig leven we nog in West-Europa, in sommige landen was er al lang een burgeroorlog uitgebroken.
Maar het (voorlopige?) trieste hoogtepunt stond vandaag op de agenda, de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Na het ultimatum van vorige week haalde Leterme gisteren en vandaag nog alles uit de kast om toch nog een akkoord te bereiken. Maar het mocht niet baten en dus heeft de kamercommissie gestemd en de splitsing van BHV goedgekeurd. Maar daarmee is de kous nog lang niet af. Nu kunnen de Franstalige partijen de splitsing nog minstens een jaar tegenhouden met het indienen van een zogenaamd belangenconflict.
Ik denk dat Yves Leterme ondertussen wel aan den lijve ondervonden heeft wat een Pyrrusoverwinning betekent. Nu alleen nog wachten op de film, het boek of zelfs de soap…
