Werkmens

Vijf weken hebben mijn loopschoenen hier stof staan verzamelen. Ik had immers weer last van mijn knie gekregen tijdens mijn laatste looptraining en besloten om even te rusten. Maar tevergeefs zo bleek. Ik was nog geen 10 minuten bezig of daar kwam de eerste pijn al. Koppig als ik ben, ben ik toch nog blijven lopen, maar een paar minuten later was het dan toch gedaan. Bij elke pas deed mijn knie pijn. Vijf weken rust hadden dus blijkbaar niet veel geholpen.

Tijdens de wandeling terug begon het mij te dagen dat dit wel eens het definitieve einde kon zijn. Rusten, ijs leggen, traag lopen, op zachte ondergrond lopen …, het lijkt allemaal niet helpen.

Nu weet ik al langer dat ik een zwakke knie heb, maar het besef dat blijven lopen meer kwaad deed dan goed was nooit echt overheersend. Ik heb dan ook nooit de moeite gedaan om ze te laten onderzoeken. Maar aangezien ik toch nog graag zou blijven lopen, ga ik dat toch eens laten doen. Hopelijk levert het iets op en anders heb ik nog altijd mijn fiets om mijn conditie te onderhouden.

Naar aanleiding van Schuppe zijn post over de Cooper test dacht ik bij mezelf, dat moet ik ook eens proberen.

Zo gezegd, zo gedaan trok ik vanmiddag mijn sportkleren aan en ging ik richting atletiekpiste aan het sportkot. Eerst even opwarmen en stretchen vooraleer te beginnen natuurlijk.

12 minuten later en 2798 meter verder was het gedaan. 2 meter tekort om te kunnen zeggen dat mijn conditie zeer goed is. Maar voor het gevoel rond ik het toch maar af naar 2800 meter .

Nieuwe afspraak in de lente!

25 minuten heb ik gezien, maar het was 25 minuten nagelbijten. Spanje had veel meer balbezit en dan weet je nooit natuurlijk. Ze zijn nu eenmaal Europees Kampioen en de nummer 1 op de FIFA ranglijst. Tot de invalbeurt van David Güiza gaf ik de Belgen een zeer grote kans op een gelijkspel. Maar Güiza is nu eenmaal de topschutter van de Spaanse competitie en hij heeft ook op het EK laten zien dat hij van onmisbare waarde voor het Spaanse elftal is. Het was dan ook niet toevallig dat hij de bal meesterlijk op het hoofd van Villa schilderde en zo de Belgen in de 88e minuut de doosteek bezorgde.

Maar ik weet dus niet hoe de andere 65 minuten verlopen zijn. Buiten dat we na 7 minuten 1-0 voorstonden dankzij Sonck en dat na 36 minuten de bordjes weer in evenwicht hingen.

Ik had de Belgen op voorhand namelijk geen schijn van een kans gegeven (pronostiek 0-4), maar gebaseerd op die laatste 25 minuten moet ik toch toegeven dat we terug op het goede spoor zijn met ons interlandvoetbal. Vandereycken zijn aanpak begint eindelijk vruchten af te werpen. De ploeg waar hij al 2 jaar aan het bouwen is, begint eindelijk resultaten neer te zetten. Ook de herintrede van Wesley Sonck in het natoionale elftal is een zeer goede zet geweest. Hopelijk levert het de kwalificatie voor het WK op die ze op basis van hun voorbije wedstrijden zeker verdienen.

De laatste tijd zijn hier niet echt interessante sutkjes verschenen, mijn excuses daarvoor. Ik beweer niet dat het hier vroeger zo interessant was, maar toen waren de meeste van mijn posts wel langer dan enkele woorden. Bij deze een nieuwe poging om iets (interessants) over mezelf te vertellen.

Ik ben een workaholic geworden. Een doorsnee dag ziet er zo uit:

• 8u/8u30: Opstaan
• 9u/9u30 – 18u/19u/20u: werken, werken, werken
• 18u30/19u30/20u30: thuiskomen, eten, beetje tv kijken
• 23u/0u: slapen

Veel vrije tijd schiet er meestal niet meer over dus. Maar het is interessant werk en ik doe het enorm graag. Overuren zijn niet betaald, maar hey we werken niet voor het geld maar voor de voldoening!

Ik probeer sinds een half jaar ongeveer elke week minstens 1 à 2 keer te sporten. Meestal ga ik lopen, maar sinds begin mei is daar ook fietsen bijgekomen. Als ik ga lopen bestaat mijn inspanning meestal uit 2 toeren van +- 6,5 km (waar ik vorige week dinsdag maar 1u10m voor nodig had). Bij het fietsen doe ik meestal een toer van 50 à 60 km. Gevolg is dat mijn conditie ondertussen terug op een aanvaardbaar niveau is en dat ik bijna 9 kilo ben afgevallen. Als exponent van deze training vertrek ik morgen voor een week naar de Alpen om te gaan fietsen. Het uiteindelijk doel is La Marmotte te doen, wat overeenkomt met de koninginnerit in de Ronde van Frankrijk. Of we er geraken kan je ongetwijfeld volgende week hier lezen.

Spanje is Europees Kampioen!

44 jaar hebben ze er op moeten wachten, maar ze hebben het meer dan verdiend! Met wervelend voetbal (behalve tegen de Italianen) hebben ze iedereen aan de kant geschoven deze keer.

Uiteindelijk is dan toch 1 van mijn favorieten kampioen geworden!

Wat is da toch op het EK? Portugal swingend door de eerste ronde, genadeloos uitgeschakeld door de Duitsers. Kroatië met een 9 op 9 door de eerste ronde (met winst tegen Duitsland), (onverdiend) uitgeschakeld door de Turken. Nederland speelt Italië en Frankrijk naar huis, maar tegen Rusland loopt het mis in de kwartfinale. Als deze trend verder gaat, ziet het er niet goed uit voor de Spanjaarden die ook al swingend uit de eerste ronde kwamen.

Vanaf nu supporter ik voor de outsiders, dan gaan de favorieten misschien wel door…

Na anderhalve week zonder sport, was het vanmorgen dringend nog eens tijd om mijn loopschoenen aan te trekken. Ik moet immers nog heel wat conditie opdoen voor mijn fietsreis naar de Alpen binnen een maand.

Daarom wou ik vandaag ook een pak meer lopen dan anders. Normaalgezien loop ik een kilometer of 7 per keer en omdat ik twee loopbeurten had overgeslagen wou ik vandaag voor de 20 km gaan, 5 km meer dan ik ooit al aan 1 stuk gelopen had.

Na mijn eerste toer van 7 km voelde ik dat het beste er al af was, maar ik bleef toch nog met die 20 km in mijn kop zitten. Nog twee toeren te gaan dus. Toen ik terug aan het sportkot kwam, besliste ik om enkele toertjes op de piste te lopen en dan verder te gaan. De piste is immers veel zachter om op te lopen dan asfalt en aangezien ik vorig jaar zo gesukkeld heb met mijn knie, neem ik tegenwoordig geen enkel risico meer.

Na 2 km op de piste besloot ik om mijn normaal parcours verder te zetten. Het algemene gevoel was toen nog ok en de motivatie om de kaap van 20 km te ronden was er ook nog. Maar een paar kilometer verder voelden mijn benen steeds zwaarder aan en toen de Naamsepoort voor de tweede maal in zicht kwam was het zo goed als over. Het tempo was er even verder helemaal uit. Ik besloot dan maar om gewoon terug richting mijn studio te lopen, met nog 1 hindernis te gaan, de Naamsestraat. Normaalgezien loop ik die op het einde altijd aan een hoog tempo op om de hartslag nog een laatste keer de hoogte in te jagen. Maar vandaag zat dat er niet meer in, het is bij wandelen gebleven.

Blijkbaar verlies je toch vrij snel aan conditie, al is 15 km ook niet niks om te lopen. Maar binnenkort moet die grens van 20 km er toch eens aan.

Waarom heeft een mens er plezier in om zich fysiek af te beulen? Wie heeft ooit het idee gehad om te gaan sporten? Hoe kan iets dat zoveel inspanning vraagt ooit gezond zijn?

Deze en enkele andere vragen spookten tijdens de zware momenten van mijn fietstocht door mijn hoofd. Maar aan elke inspanning komt een einde en dat was gelukkig deze keer niet anders.

Gisteren dus voor het eerst dit jaar mijn fiets eens van stal gehaald en ik had meteen het plan opgevat om van bij ons thuis naar Leuven en terug te fietsen. Dat is 75% van de weg langs de Leuvense Vaart, een ideale, autovrije fietsroute. Keerzijde van de medaille is wel dat dit een tocht van meer dan 50 km is, wat kan tellen om mee te beginnen. Maar ik ben de laatste twee maanden ook elk weekend gaan lopen, zodat er toch al sprake kan zijn van een beetje conditie.

Het begon allemaal heel goed vandaag met een rustig tochtje tot aan de Vaart zonder al te veel krachten te verspelen. Ik rijd namelijk altijd rustig naar de Vaart om vervolgens 35 km vol door te rijden en dan terug rustig naar huis. De tocht naar de Vaart was goed gegaan en ik had ook al voldoende gedronken, want het was toch wel redelijk warm. Als je heel de tijd in de zon rijdt is het gevaar op uitdroging ook al een stuk groter.

Toen was het echter tijd om gas te beginnen geven. Bij het opdraaien van de dijk eerst tussen een hele hoop fietsers moeten laveren vooraleer ik echt kon vertrekken. Blijkbaar was ik niet de enige met het plan om te gaan fietsen. Maar van echt vertrekken was er eigenlijk geen sprake, want een strakke tegenwind hield mij ongenadig tegen. Ik was echter niet van plan om op gezapig tempo naar Leuven te fietsen, dus ik pakte mijn stuur vanonder om mij zo plat mogelijk te leggen en beukte zo hard ik kon tegen de wind in. Na veertig minuten kwam Leuven eindelijk in zicht en daarmee ook de terugtocht met de wind mee deze keer. Maar tegen de wind in rijden vreet aan je krachten zodat ik wijselijk besloot om 10 minuten te pauzeren in Leuven om wat te eten en uit te rusten.

De terugtocht verliep een pak makkelijker met de wind in de rug, al begon de inspanning wel door te wegen. Dankzij de wind kwam ik wel 5km/u sneller vooruit met dezelfde inspanning. Eens van de dijk afgereden, besloot ik om het rustig aan te doen tot thuis, want de vermoeidheid begon nu echt wel door te wegen. Het voordeel van de wind is langs de gewone weg ook niet meer voelbaar en het minste dat ik tegenwind had stond ik bijna stil. Na nog een korte rustpauze besloot ik om nog eens alles te geven in de laatste kilometers, maar al snel bleek dat mijn vaatje energie toch op was. Maar 2u14 minuten na het vertrek was ik terug thuis waar een verfrissende douche op mijn stond te wachten.

Daarna terug richting Leuven, maar ditmaal met de auto, voor het verjaardagsfeestje van L. Daarna kroop ik doodmoe, maar voldaan mijn bed in.

Deze werkmens heeft vastgesteld dat het toch wel vrij dramatisch is geworden met zijn conditie. Daarom ben ik sinds enkele weken terug beginnen lopen. Geen grote afstanden om mee te beginnen, maar ook niet te kort zodat er zeker wel effect is op de conditie.

Eerst heb ik mij een toer uitgestippeld om te lopen.

Van aan mijn studio naar de Naamsepoort, langs de ring richting Sportkot, richting Cité, langs de Voer naar de campus in Heverlee, ofwel rond de campus ofwel voor de campus afslaan, door het park van Arenberg langs het Kasteel richting Boerenkot, omhoog naar de Kardinaal Mercierlaan, richting Naamsepoort en de berg terug op richting studio.

Dit komt neer op een afstand van +- 5 km als ik voor de campus afsla en +- 7 km als ik er rond loop.

De eerste paar keren moest ik steevast een rustpauze inlassen tegen dat ik aan de campus in Heverlee was. Ik was gewoon op tegen dat ik ginder was (+- 2.5 km) en telkens vond ik dat toch wel erg. Vroeger liep ik namelijk redelijk gemakkelijk 5 km ruim onder het half uur. Maar vorige week leek er eindelijk resultaat te komen. Voor het eerst kon ik mijn toer van 5 km aan 1 stuk door lopen. Dat er de nodige verbazing bij kwam kijken moet ik jullie niet vertellen aangezien ik de keer ervoor weer met moeite tot over halfweg geraakt was. Kwam het omdat ik misschien rustiger begonnen was? Betere loopmuziek? Meer zuurstof in de lucht? Het blijft nog steeds een beetje een raadsel. Binnen het half uur was ik nu wel niet terug, maar dat vond ik helemaal niet erg. 5 km aan 1 stuk gelopen, ik was toch wel een beetje fier op mezelf.

Na deze aangename verassing heb ik de keer erna gekozen om rond de campus te lopen ipv er net voor af te slaan. Wat zouden 2 km extra nu kunnen betekenen? Op de moment zelf had ik er inderdaad weinig last van (op de striemende wind tijdens het laatste stuk aan de campus na). Maar tegen dat de Naamsepoort terug in zicht kwam en het gedacht die berg nog op te moeten zonk de moed mij in de schoenen. Van stoppen kon echter geen sprake zijn, ik moest en zou tot aan mijn studio geraken! Met de nodige moeite ben ik er uiteindelijk dan ook geraakt (damn you berg!). Twee km meer dan vorige keer, dat was terecht iets om trots op te zijn.

Vandaag heb ik de toer van 7 km dan nog eens geprobeerd en het ging al een stuk gemakkelijker en sneller dan de keer ervoor. Al zat er ditmaal wel een gedwongen pauze in toen mijn sleutels uit mijn zak vielen toen ik mijn zakdoek nam (note to self: zoek eens een leach/leech/leesj om uw sleutels aan te hangen).

Volgende keer ga ik voor de 2×5 km. Met de conditie lijkt het alleszins de goede weg op te gaan. Het enige waar ik nu nog schrik voor heb is dat mijn knieën weer beginnen te klagen over de inspanningen die ze moeten leveren. Maar dan neem ik de fiets wel om mijn conditie te onderhouden!

Na alle zorgen van de afgelopen week heeft Paolo Bettini alle Duitsers en journalisten lik op stuk gegeven. Met een machtige sprint liet hij zijn vier medevluchters achter zich. Zijn uitbarsting na de streep sprak boekdelen, alle frustratie kwam er uit. Zo kent deze week toch nog een prachtige afsluiter.

Proficiat Bettini en ne welgemeende fuck you aan alle Duitsers en aan de journalisten!