Werkmens

06:00: biep, Biep, BIep, BIEp, BIEP… Opstaan!

07:15: Aankomen op het werk en merken dat er nog veel werk is dat af moet tegen ’s avonds. Deadlines zijn niet plezant.

12:15: Middagpauze overslaan om toch maar niet te lang moeten overwerken.

17:00: Alles lijkt te werken, sneller dan verwacht. De pessimist in mij zegt dat dit niet kan en begint enkele tests uit te voeren.

17:15: Mmm, er rolt hier niks uit de printer en volgens de log file zou dat wel moeten gebeuren … De persoon die het geconfigureerd heeft is al naar huis

17:30: Ik leg uit aan de team leader en manager dat er niks uit de printer rolt en laat ze de log zien. De volledige flow van SAP via webservice naar database naar output directory werkt zonder problemen. Ze gaan akkoord met mijn argumenten en ik moet maandag maar eens naar de configuratie van de printer kijken met die persoon.

17:35: Deadline gehaald, stress vloeit weg, vermoeidheid slaat toe, overheersend gevoel is JEUJ!! *juicht en maakt een sprongetje* Maar de dag is nog lang niet gedaan..

18:07: Thuiskomen, ff crashen, paar blogs lezen, douchen, kostuum aandoen en terug vertrekken.

19:07: Date S ophalen en naar haar tante rijden om te gaan eten (en het was goed!). Na het eten maakt S zich klaar terwijl ik mij bezighoud met het nuttigen van een paar doses caffeïne om terug wakker te worden.

21:34: S is klaar, op naar het galabal dus. De tante van S is zo vriendelijk om ons te willen brengen.

22:30: Aankomst op het galabal. Let’s get the party started!

–Ergens hier begint zaterdag – 

05:04: Moe, niet nuchter, maar voldaan crash ik (eindelijk) in mijn bed.

13:53: Opstaan!

Heeft er iemand een paar dagen tijd op overschot? Ik heb er momenteel enkele tekort.

Druk op het werk, druk buiten het werk.

Het zal hier deze week dus vrij stil zijn waarschijnlijk en dan komt daar nog al de achterstand van alle nieuwe blogs die ik tegenwoordig ben beginnen lezen bij.

Maar we blijven positief en hopen dat de drukte binnenkort wat minder wordt.

Na zeven weken is De Student terug in het straatbeeld van Leuven te vinden. Na zes weken hard werken en 1 week welverdiende vakantie is De Student terug begonnen met zijn dagtaak: (uit)slapen, les volgen/brossen en feesten. Samen met Zijn soortgenoten maakt Hij de straten van Leuven weer (on)veilig. Gedaan met de rust voor de werkmens. Zoals de straten de voorbije weken er uitgestorven bij lagen, zo gonzen ze nu van de activiteit. Geen moment stilte meer.

Maar de werkmens heeft helemaal niets tegen de drukte. Als de drukte te veel wordt ontsnapt de werkmens immers naar zijn eigen plekje om een berichtje te schrijven in zijn dagboek, ver weg van De Student. Maar soms zoekt de werkmens ook de drukte van De Student op. Soms kriebelt er weer iets vanbinnen in de werkmens dat hem naar buiten jaagt, de drukte in. Want als het kriebelt, moet je naar De Student. Alleen Hij heeft de juiste middelen om de werkmens te kalmeren.

Soms kriebelt het echter zo hard dat de werkmens voor een kalmeermiddel van lange duur kiest. Een middel dat enkele weken lang werkt. Zo heeft de werkmens terug het gevoel dat hij vroeger had, het onbezorgde gevoel van De Student. Maar de werkmens weet ook dat dit middel niet eeuwig werkt en hij bereidt zich al voor op de ontwenningsverschijnselen ervan. De kriebel zal tijdens die periode bijna ondraaglijk zijn en de werkmens zal zijn beste krachten moeten bovenhalen om de kriebel in te tomen.

Gelukkig weet de werkmens ook dat de kriebel steeds minder zal worden en uiteindelijk zal stoppen. Maar zolang de kriebel er nog is zal de werkmens blijven terugkeren naar de drukte, want het is zo gezellig in die drukte.

Zet 9 vrienden bij elkaar in een keuken voor een cantus waarvan op voorhand niet beslist is wie hem gaat leiden en je krijgt gegarandeerd een chaotische, maar fantastische avond.

Zoals elk jaar wordt er op de laatste dag van de examenreeks een cantus gehouden om de stress van de examens helemaal van je af te schudden. Maar omdat het studentenleven nog veel te vers achter ons ligt konden we het niet laten om mee te doen. Gevolg was dat er slechts 2 studenten waren en 7 kersverse werkmensen.

Met een pollepel als geimproviseerde hamer begonnen we er rond negen uur aan en TG had de dubieuze eer om de spits af te bijten als leider. Geen senior want we verstonden geen dode talen zaterdag. Na een hilarische wissel dmv een telefoonspelletje was het de beurt aan SV om ons in toom te houden. Maar eigenlijk was dat ondoenbaar. Enkele machtswissels later was het de beurt aan JR en hij leek het nog wel tof te vinden, want hij heeft bijna heel de cantus uitgezeten. Al was er van gezag niet echt sprake, van zattigheid des te meer. Uitspraken als “Hebt gij nog nooit een condoom geproefd?” en vreemde gebeurtenissen met de kartonnen doos van het bier waren dan ook niet ongewoon.

Uiteindelijk hebben we meer gelachen dan gedronken of gezongen tijdens de cantus, maar het belangrijkste was dat iedereen zich rotgeamuseerd heeft (ook TV die door het raam naar binnen is gekropen tijdens het laatste deel). Merci, iedereen!

Ne mens zou het nog bijna vergeten, het is alweer blok voor de studenten. Ik zou zeggen, succes aan iedereen en laat de proffen zien da ge het kunt (of dat je het goed kan verbergen dat je het niet kan). Nog 6 weken en het zit er al weer op. Ik ben toch blij dat ik er vanaf ben, want ik was het vorig jaar echt kotsbeu om te moeten blokken. Maar toch blijft student zijn het mooiste leven dat er bestaat.

Voor de zalige cantus, S, T en J!

Toevallig was het gisteren ook zware bieren en jeneverbar van Wina. Uiteraard kon ik daar dus niet wegblijven. Het werd een gezellige avond waarop het zwaar bier en de jenever rijkelijk vloeide. Ik had deze week al wat langer gewerkt zodat ik niet echt op het uur moest letten, enkel op de hoeveelheid drank. Al was dat met een Delirium Tremens, een Orval, een La Trappe en een Tripel Karmeliet ook geen kleine hoeveelheid. Al voelde ik mij niet echt zat.

Het was dus nog even afwachten of ik uit mijn bed zou geraken. Uiteindelijk bleek het opstaan nog vrij gemakkelijk te gaan. Enkel de gebruikelijke dorst was aanwezig. Zo was ik om half elf op mijn werk, drie uur later dan normaal. De vermoeidheid woog wel zwaar na een korte nachtrust, maar ik ben toch nog vrij productief geweest vandaag.

Het was in ieder geval de moeite waard om wat minder te slapen. Je verjaart ten slotte maar 1 keer per jaar.

Gisteren stond de (ondertussen jaarlijkse) lanparty van Wina op de kalender. Ik was helemaal niet van plan om te gaan aangezien ik toch niet heel de nacht kon blijven. Maar nu bleek dat er ook een Wii ging staan. Iedereen kent het concept ondertussen wel, de spelconsole met de revolutionaire nieuwe controllers die de Xbox 360 en Playstation  3 ondertussen achter zich gelaten heeft. Dus ben ik toch maar even langsgeweest samen met S.

Daarna ben ik gaan eten bij S en F, die zelf heerlijke lasagne gemaakt had en als dessert stonden er (niet zelfgemaakte) pannenkoeken op het menu. Het werd een gezellige avond terwijl we zagen hoe de jeugd van tegenwoordig zich gedraagt en hoe Annelies Rutten de eerste vrouwelijke slimste mens werd. Daarna nog eventjes terug langs de lanparty, want ik was er mijn harde schijf vergeten.

Al 10 minuten ben ik de trotse bezitter van mijn tweede diploma Speciaal vroeger gestopt met werken aangezien ik het enkel tijdens de kantooruren kon gaan afhalen. Een derde zal er waarschijnlijk niet meer komen.

Bloed, zweet, tranen, spanning, climax, voldoening, overwinning.

Zeven woorden die de beleving van de 24-urenloop bij Wina omschrijven.

Bloed, zweet en tranen van alle lopers die zich volledig gegeven hebben om hun favoriete kring zoveel mogelijk te helpen.

Spanning tijdens de strijd met VRG voor de negende plaats.

Climax tijdens de laatste minuten toen we nipt voor stonden.

Voldoening bij iedereen met de 9e plaats.

Overwinning, het leek wel of we de 24u gewonnen hadden, zoveel vreugde was er na de finish toen bleek dat we voor VRG gebleven waren.

Het zit er alweer op, de jaarlijkse 24-urenloop en het was weeral spannend dit jaar. Net zoals vorig jaar hebben we tot de laatste moment met VRG gestreden om de 9e plaats. Na een mooie inhaalbeweging in de namiddag stonden we 2 rondjes voor. Maar op 3u van het einde hadden ze ons weer bijgehaald. Het werden nog 3 spannende uren. Dan weer een half rondje achter, dan weer een half voor. Uiteindelijk bleek het verschil zo’n 50 meter te bedragen, in ons voordeel. Proficiat aan alle lopers die zich voor Wina gegeven hebben!