Opgestaan, gordijn open en eens goed vloeken. Sneeuw gvd! In iedere andere situatie was ik er waarschijnlijk zeer goed gezind van geworden (een sneeuwtapijt over de daken van Leuven is immers een mooi zicht), maar de gedachte dat ik er binnen een kwartier door moest met de wagen gaf mij niet echt een prettig gevoel. Sinds ik met de wagen rij (lees: sinds vorige zomer) was het immers nog nooit echt glad geweest en lag er zeker nog nooit sneeuw/ijs/smurrie op de weg.
Met een klein hartje wandelde ik dan ook naar mijn auto en na de ruiten sneeuw- en ijsvrij gemaakt te hebben begon mijn eerste ijstocht. Hier in Leuven en op de Brusselsesteenweg ging het vrij vlot, er was blijkbaar wel gestrooid. Toen het even iets stijler bergaf ging voelde ik mijn auto wel even zijn grip verliezen, maar even terugschakelen verhielp het zonder problemen. Het laatste stuk richting werk ging echter over een paar kleine binnenbaantjes.
Bij het opdraaien voelde ik mij meteen een pak minder zeker achter het stuur, want deze straat lag wel nog vol sneeuw en ijs. Zeker omdat het een straat is waar aan twee kanten auto’s geparkeerd staan maar die te smal is om er tussendoor te kunnen. Slalommen was dus de boodschap. In het eerste stuk kwam ik (gelukkig) geen tegenliggers tegen, maar toen was het zover… Tegenligger, afremmen (aan minder dan 30 per uur uw ABS voelen aanslaan is een vies gevoel), braaf wachten achter de rij geparkeerde auto’s tot hij voorbij was, in eerste schakelen, gas geven, draaien en opeens voelen dat je auto verdacht hard een zijwaartse beweging aan het maken is en dat paaltje aan de overkant toch wel dichtbij begint te komen, lichte paniek, lichtjes remmen (ABS weer voelen aanslaan) en je auto terug onder controle krijgen, diep zuchten van opluchting en heel rustig verder rijden. Aan het einde van de straat gekomen even braaf gewacht tot ik kon opdraaien, schakelen, gas geven en weer voelen dat je auto begint te schuiven.
Maar gelukkig is alles goed afgelopen en zijn we zonder brokken te maken op het werk geraakt.
6:55: Met een nog beetje slaperige kop wandel ik naar mijn auto.
6:57: Ik zie dat mijn ruit aangevroren is, dus ik haal mijn krabber boven en haal de (dunne) ijslaag van mijn ruit.
6:59: Ik kruip in mijn wagen, steek de sleutel in het contact, zet de motor aan, doe mijn gordel aan en zet de verwarming op de hoogste stand.
7:00: Ik kijk in mijn spiegels en zet mijn pinker op om duidelijk te maken dat ik wil wegrijden. Binnenspiegel, linkerspiegel, rechterspiegel… Wacht! Rechterspiegel, waar is mijn rechterspiegel? Dju, dacht ik, tis toch ni waar zeker.
Iemand was blijkbaar tegen mijn rechterspiegel aangelopen of met iets ertegen gezeten en hij had het begeven. Dat moet toch wel nog een serieuze klap geweest zijn, want zo’n spiegel staat er nog wel vrij stevig op.
Nu ja, ik ben er net aangifte van gaan doen bij de politie zodat het zo snel mogelijk hersteld kan worden, want veilig is het ook niet om zonder spiegel te rijden.
Update: Ondertussen is het hersteld zodat ik weer veilig kan rijden.
Anderhalf uur heen, vijfentwintig minuten terug. Hoe verschillend kunnen ochtend- en avondspits zijn?
Deze week moet ik elke dag naar Zellik, aan de andere kant van Brussel, voor een opleiding. Dat betekent elke dag de volledige Grote Ring rond van E40 tot E40. Ironisch genoeg gaat het op de ring zelf zonder probleem vooruit, het probleem zit op het stuk van Leuven naar Brussel. Morgen toch iets vroeger vertrekken om toch iets sneller ginder te geraken.
Eindelijk is het mij gelukt om ’s morgens te vertrekken op het uur dat ik al twee maand in mijn hoofd heb, 6u45. Gevolg is nu dat ik om kwart na 7 al op mijn werk ben en ik dus in principe gedaan heb met werken om kwart voor 4. Maar vandaag gaat een lange dag worden aangezien ik van plan ben donderdag een paar uur minder te werken. Gevolg is nu ook wel dat (hoewel het nog niet te zien is) mijn gemiddelde snelheid een beetje omhooggegaan zal zijn.
Nee niet de temperatuur buiten of binnen. Ook niet mijn lichaamstemperatuur. Wel mijn gemiddelde snelheid met de auto. Met +- 2600 km op de teller in een kleine 2 maand en het merendeel van deze kilometers op de autosnelweg is dit toch wel vrij laag, een bewijs dat de wegen in ons land verzadigd zijn tijdens de spits. Maar het is nog erger geweest, een paar weken geleden zat ik maar aan 32,9. Toch heb ik nog altijd het gevoel dat de ochtend- en avondspits nog wel meevallen (hoewel er tussen de twee snelheidsrecords een verschil van 1u15 minuten is). Maar de trage kilometers wegen blijkbaar wel harder door dan de snelle, want vanmorgen heb ik gemiddeld +- 70 km/u gereden en er is niets veranderd aan mijn gemiddelde snelheid.
Tegenwoordig beginnen ze de verkeersinformatie met het totaal aantal km file op de snelwegen. Zo was er vanmorgen om 7u40 ongeveer 150 km file. Ik zie het nut er eigenlijk niet van in, enkel dat elk getal onder de honderd wil zeggen dat het een rustige ochtend is. En om even te laten zien wat dit betekent, de situatie om 8u45 en ondertussen zeker meer dan 150 km file (klik om te vergroten).
Gisteren was er de politieke botsing tussen Nederlandstalig en Franstalig België. Vanmorgen was het blijkbaar de beurt aan de automobilisten om met elkaar te botsen. Alleen al op de korte afstand tussen Leuven en Diegem (+- 24 km) waren er 4(!) accidenten gebeurd. Maar dat was nog niet alles, ook op de E17, A12 en E40 vanuit Gent was de verkeerhinder enorm, al dan niet door accidenten/defecte voertuigen. Gevolg, verkeersinformatie van 10 minuten op de radio en ruim een uur onderweg geweest om op mijn werk te geraken.
… en hoe het mijn tijdsgevoel bedriegt.
Normaalgezien is het nog donker als ik naar mijn werk vertrek en vrij stil in Leuven (op enkele studenten die hun bed aan het opzoeken zijn na). Nu was ik vanmorgen wat later omwille van de cantus gisteren en was het (mede door het winteruur) al licht. De stilte was al evenmin aanwezig aangezien er studenten op weg waren naar hun les van 8u30. Dit had als gevolg dat ik niet zo gemakkelijk met de wagen door de (smalle) straten in het centrum kon. En ook al was het dus maar 10 na 8, het voelde bijna aan alsof het al namiddag was met de gezellige drukte die er al aanwezig was. Maar dat gevoel was vrij snel weg toen ik 5 km verder stond aan te schuiven voor de werken op de E40 …
Maar niet van mij gelukkig. Vandaag was er een accident gebeurt op de E40 in Kraainem. Gevolg, een file tot voorbij Heverlee. Nu was ik vandaag weer eens op tijd vertrokken en dan gebeurt er zo’n stom accident. Het was dus aan 30 km/u naar Diegem rijden, wat een verpulvering van mijn record opleverde, 1u en 10min onderweg. Maar gelukkig was er Peter Van De Veire om de sfeer er in te houden en een bakje troost bij aankomst in Diegem.
