Werkmens

Het resultaat.

Ik heb het geluk om een bedrijfswagen te hebben en dat heeft als gevolg dat je af en toe een nieuwe wagen krijgt. Zo liep de leasing van mijn Clio af na een jaar en was het vandaag dus tijd voor een nieuwe wagen. Tijdelijk, want mijn definitieve wagen (voor vier jaar) krijg ik normaalgezien op 15 november.

Maar dus eerst een tijdelijke wagen gaan ophalen vandaag. Vooraleer je een nieuwe wagen krijgt wordt de oude helemaal gecontroleerd op krassen en blutsen. Zo bleek dat ik 2 kleine blutsjes had op mijn kofferdeksel die ik nog niet eens gezien had. De rest van de krassen had ik wel al opgemerkt. Voordat jullie mij hier als een gevaar op de weg gaan zien, het waren 2 krassen die ik zelf niet eens veroorzaakt heb.

Na de controle was het tijd voor de nieuwe wagen, een Mercedes A. Zeker geen slechte auto, integendeel zelfs, maar niet iets wat ik zelf zou kiezen. Voor een kleine 2 maanden is dat dus zeker geen probleem. Binnenkort zal ik hier eens enkele fotootje posten zodat jullie zelf kunnen oordelen.

Mijn weekend in enkele woorden:

• halve dag verlof
• cantus
• weerzien
• bier
• weinig slaap
• douchen
• autorijden
• weerzien
• prachtige trouwmis
• prachtige trouwjurk
• heerlijk trouwdiner
• schitterend trouwfeest
• T en S
• weinig slaap
• vermoeidheid

Opgestaan, gordijn open en eens goed vloeken. Sneeuw gvd! In iedere andere situatie was ik er waarschijnlijk zeer goed gezind van geworden (een sneeuwtapijt over de daken van Leuven is immers een mooi zicht), maar de gedachte dat ik er binnen een kwartier door moest met de wagen gaf mij niet echt een prettig gevoel. Sinds ik met de wagen rij (lees: sinds vorige zomer) was het immers nog nooit echt glad geweest en lag er zeker nog nooit sneeuw/ijs/smurrie op de weg.

Met een klein hartje wandelde ik dan ook naar mijn auto en na de ruiten sneeuw- en ijsvrij gemaakt te hebben begon mijn eerste ijstocht. Hier in Leuven en op de Brusselsesteenweg ging het vrij vlot, er was blijkbaar wel gestrooid. Toen het even iets stijler bergaf ging voelde ik mijn auto wel even zijn grip verliezen, maar even terugschakelen verhielp het zonder problemen. Het laatste stuk richting werk ging echter over een paar kleine binnenbaantjes.

Bij het opdraaien voelde ik mij meteen een pak minder zeker achter het stuur, want deze straat lag wel nog vol sneeuw en ijs. Zeker omdat het een straat is waar aan twee kanten auto’s geparkeerd staan maar die te smal is om er tussendoor te kunnen. Slalommen was dus de boodschap. In het eerste stuk kwam ik (gelukkig) geen tegenliggers tegen, maar toen was het zover… Tegenligger, afremmen (aan minder dan 30 per uur uw ABS voelen aanslaan is een vies gevoel), braaf wachten achter de rij geparkeerde auto’s tot hij voorbij was, in eerste schakelen, gas geven, draaien en opeens voelen dat je auto verdacht hard een zijwaartse beweging aan het maken is en dat paaltje aan de overkant toch wel dichtbij begint te komen, lichte paniek, lichtjes remmen (ABS weer voelen aanslaan) en je auto terug onder controle krijgen, diep zuchten van opluchting en heel rustig verder rijden. Aan het einde van de straat gekomen even braaf gewacht tot ik kon opdraaien, schakelen, gas geven en weer voelen dat je auto begint te schuiven.

Maar gelukkig is alles goed afgelopen en zijn we zonder brokken te maken op het werk geraakt.

Een dorpje, eerder een gehucht, in de Kempen in de buurt van Lier, Berlaar en Heist-op-den-Berg en de thuishaven van onze allerliefste AS. Na haar zwaar ongeval zat ze sinds twee weken geleden terug thuis waar haar fantastische mama en papa voor haar zorgen.

Aangezien Bevel een klein uur rijden is van Leuven was op bezoek gaan enkel mogelijk in het weekend. Vorig weekend was ik met JP tot daar gereden en deze week was het de beurt aan BdC en JD om tot ginder te gaan. Aangezien JD ook op de cantus was en BdC net een slopende examenreeks achter de rug had, waren alledrie nogal tam in het begin. Maar naarmate we steeds dichter bij Bevel kwamen en JD en BdC gelachen hadden met alle dorpen met vreemde naam in de buurt kwam er al meer leven in de auto. Toen JD het eerste bordje richting Bevel zag staan was het helemaal gedaan met tam zijn.

Tien minuten later stonden we voor de deur van het “Amai, die hebben een mooi huis” volgens BdC. Vervolgens werd het een gezellige namiddag waarin we de foto’s en video van AS haar tandemparachutesprong gezien hebben, de heerlijke rijstpap van haar vader geproefd hebben, haar fles kidibul hebben opgedronken en een hele hoop promotielekstokken van RTV hebben meegekregen. Ook het Bevels dat ze met haar ouders praat leidde tot de nodige hilariteit aangezien BdC en JD van een totaal andere regio zijn.

Rond de klok van 6 zijn we terug vertrokken en naarmate we dichter terug bij Leuven kwamen werd het weer stiller in de auto. Het leek wel of er een hogedrukgebied van vrolijkheid rond Bevel en omstreken lag. Maar vanaf vandaag is ze weer wat dichterbij in Pellenberg zodat er weer regelmatiger op bezoek kan worden gegaan.

6:55: Met een nog beetje slaperige kop wandel ik naar mijn auto.

6:57: Ik zie dat mijn ruit aangevroren is, dus ik haal mijn krabber boven en haal de (dunne) ijslaag van mijn ruit.

6:59: Ik kruip in mijn wagen, steek de sleutel in het contact, zet de motor aan, doe mijn gordel aan en zet de verwarming op de hoogste stand.

7:00: Ik kijk in mijn spiegels en zet mijn pinker op om duidelijk te maken dat ik wil wegrijden. Binnenspiegel, linkerspiegel, rechterspiegel… Wacht! Rechterspiegel, waar is mijn rechterspiegel? Dju, dacht ik, tis toch ni waar zeker.

Iemand was blijkbaar tegen mijn rechterspiegel aangelopen of met iets ertegen gezeten en hij had het begeven. Dat moet toch wel nog een serieuze klap geweest zijn, want zo’n spiegel staat er nog wel vrij stevig op.

Nu ja, ik ben er net aangifte van gaan doen bij de politie zodat het zo snel mogelijk hersteld kan worden, want veilig is het ook niet om zonder spiegel te rijden.

Update: Ondertussen is het hersteld zodat ik weer veilig kan rijden.

Na het feest van gisteren moest ik mijn auto nog gaan ophalen op het Sint-Jacobsplein aangezien KB daar geparkeerd had en ik teveel gedronken had. Nu was het blijkbaar storm en de frisse lucht en stormwind deden mij eigenlijk wel goed. Zo was het ‘voze’ gevoel meteen weggewaaid.

Nee niet de temperatuur buiten of binnen. Ook niet mijn lichaamstemperatuur. Wel mijn gemiddelde snelheid met de auto. Met +- 2600 km op de teller in een kleine 2 maand en het merendeel van deze kilometers op de autosnelweg is dit toch wel vrij laag, een bewijs dat de wegen in ons land verzadigd zijn tijdens de spits. Maar het is nog erger geweest, een paar weken geleden zat ik maar aan 32,9. Toch heb ik nog altijd het gevoel dat de ochtend- en avondspits nog wel meevallen (hoewel er tussen de twee snelheidsrecords een verschil van 1u15 minuten is). Maar de trage kilometers wegen blijkbaar wel harder door dan de snelle, want vanmorgen heb ik gemiddeld +- 70 km/u gereden en er is niets veranderd aan mijn gemiddelde snelheid.