Uiteindelijk ben ik toch nog in de cinema geraakt om Loft te zien. Tot mijn verbazing zat de zaal nog steeds aardig vol (iedereen heeft die ondertussen toch al gezien?). Ik had ondanks alle lovende commentaren mijn verwachtingen niet al te hoog gesteld en niet geheel ten onrechte vond ik. Loft heeft alle ingredienten om er een goede film van te maken (actie, spanning, plotwendingen en een niet rechtlijnige verhaallijn) en was het dan ook, maar veel meer ook niet.
De personages vond ik aan diepgang ontbreken en de wendingen in de verhaallijn waren tegen het einde toe (ondanks een verdienstelijke poging om het niet te zijn) op het voorspelbare af. Als ik naar een film kijk waarin er veel (verassende) wendingen zijn, denk ik bij elke nieuwe wending “dit zal nog wel niet de definitieve plot zijn, met dat of dat personage zal nog wel iets gebeuren”. Soms is mijn vermoeden dan correct, maar soms ook niet. Het was vandaag niet anders en ondanks alle pogingen van de filmmakers zat ik er tegen het einde van de film toch bijna elke keer recht op met mijn vermoedens.
Filmtechnisch gezien vond ik het dan wel weer dik in orde. Met niet alledaagse camerastandpunten zijn ze er in geslaagd om het verhaal toch net dat extra zetje in de rug te geven. Ook de acteerprestaties waren dik in orde, al was er niet echt een uitschieter tussen de personages. Een sterke collectieve prestatie.
Met Loft hebben Erik Van Looy en Bart De Pauw een sterke en oerdegelijke prestatie neergezet voor een Vlaamse film, wat in deze tijden zeer verdienstelijk is, maar hij staat zeker niet bovenaan mijn lijstje. Daar blijft Daens voorlopig toch nog op eenzame hoogte staan.
