De laatste tijd zijn hier niet echt interessante sutkjes verschenen, mijn excuses daarvoor. Ik beweer niet dat het hier vroeger zo interessant was, maar toen waren de meeste van mijn posts wel langer dan enkele woorden. Bij deze een nieuwe poging om iets (interessants) over mezelf te vertellen.
Ik ben een workaholic geworden. Een doorsnee dag ziet er zo uit:
- 8u/8u30: Opstaan
- 9u/9u30 – 18u/19u/20u: werken, werken, werken
- 18u30/19u30/20u30: thuiskomen, eten, beetje tv kijken
- 23u/0u: slapen
Veel vrije tijd schiet er meestal niet meer over dus. Maar het is interessant werk en ik doe het enorm graag. Overuren zijn niet betaald, maar hey we werken niet voor het geld maar voor de voldoening!
Ik probeer sinds een half jaar ongeveer elke week minstens 1 à 2 keer te sporten. Meestal ga ik lopen, maar sinds begin mei is daar ook fietsen bijgekomen. Als ik ga lopen bestaat mijn inspanning meestal uit 2 toeren van +- 6,5 km (waar ik vorige week dinsdag maar 1u10m voor nodig had). Bij het fietsen doe ik meestal een toer van 50 à 60 km. Gevolg is dat mijn conditie ondertussen terug op een aanvaardbaar niveau is en dat ik bijna 9 kilo ben afgevallen. Als exponent van deze training vertrek ik morgen voor een week naar de Alpen om te gaan fietsen. Het uiteindelijk doel is La Marmotte te doen, wat overeenkomt met de koninginnerit in de Ronde van Frankrijk. Of we er geraken kan je ongetwijfeld volgende week hier lezen.
05 May 2008
Categorie: sport
Waarom heeft een mens er plezier in om zich fysiek af te beulen? Wie heeft ooit het idee gehad om te gaan sporten? Hoe kan iets dat zoveel inspanning vraagt ooit gezond zijn?
Deze en enkele andere vragen spookten tijdens de zware momenten van mijn fietstocht door mijn hoofd. Maar aan elke inspanning komt een einde en dat was gelukkig deze keer niet anders.
Gisteren dus voor het eerst dit jaar mijn fiets eens van stal gehaald en ik had meteen het plan opgevat om van bij ons thuis naar Leuven en terug te fietsen. Dat is 75% van de weg langs de Leuvense Vaart, een ideale, autovrije fietsroute. Keerzijde van de medaille is wel dat dit een tocht van meer dan 50 km is, wat kan tellen om mee te beginnen. Maar ik ben de laatste twee maanden ook elk weekend gaan lopen, zodat er toch al sprake kan zijn van een beetje conditie.
Het begon allemaal heel goed vandaag met een rustig tochtje tot aan de Vaart zonder al te veel krachten te verspelen. Ik rijd namelijk altijd rustig naar de Vaart om vervolgens 35 km vol door te rijden en dan terug rustig naar huis. De tocht naar de Vaart was goed gegaan en ik had ook al voldoende gedronken, want het was toch wel redelijk warm. Als je heel de tijd in de zon rijdt is het gevaar op uitdroging ook al een stuk groter.
Toen was het echter tijd om gas te beginnen geven. Bij het opdraaien van de dijk eerst tussen een hele hoop fietsers moeten laveren vooraleer ik echt kon vertrekken. Blijkbaar was ik niet de enige met het plan om te gaan fietsen. Maar van echt vertrekken was er eigenlijk geen sprake, want een strakke tegenwind hield mij ongenadig tegen. Ik was echter niet van plan om op gezapig tempo naar Leuven te fietsen, dus ik pakte mijn stuur vanonder om mij zo plat mogelijk te leggen en beukte zo hard ik kon tegen de wind in. Na veertig minuten kwam Leuven eindelijk in zicht en daarmee ook de terugtocht met de wind mee deze keer. Maar tegen de wind in rijden vreet aan je krachten zodat ik wijselijk besloot om 10 minuten te pauzeren in Leuven om wat te eten en uit te rusten.
De terugtocht verliep een pak makkelijker met de wind in de rug, al begon de inspanning wel door te wegen. Dankzij de wind kwam ik wel 5km/u sneller vooruit met dezelfde inspanning. Eens van de dijk afgereden, besloot ik om het rustig aan te doen tot thuis, want de vermoeidheid begon nu echt wel door te wegen. Het voordeel van de wind is langs de gewone weg ook niet meer voelbaar en het minste dat ik tegenwind had stond ik bijna stil. Na nog een korte rustpauze besloot ik om nog eens alles te geven in de laatste kilometers, maar al snel bleek dat mijn vaatje energie toch op was. Maar 2u14 minuten na het vertrek was ik terug thuis waar een verfrissende douche op mijn stond te wachten.
Daarna terug richting Leuven, maar ditmaal met de auto, voor het verjaardagsfeestje van L. Daarna kroop ik doodmoe, maar voldaan mijn bed in.
Een verlengd weekend is altijd meegenomen, maar sinds ik werk kijk ik er precies meer naar uit dan anders. Het is momenteel zo druk op het werk dat het enorm goed kan doen om eens 4 dagen te doen waar je goesting in hebt. Vier dagen zonder stress. Vier dagen (min of meer) uitslapen. Vier dagen relaxen. Vier dagen vanalles doen wat al lang ligt te wachten.
Donderdag was een verloren dag, want de alcohol van woensdag was nog niet helemaal verwerkt tijdens de te korte nacht. Nog zo’n fenomeen dat er is bijgekomen, de dag voor een verlengd weekend/verlofdag nog eens de student uithangen en tot in de vroege uurtjes weggaan. Maar blijkbaar kan ik er ondertussen al een pak minder goed tegen dan vroeger. Als student kon ik gemakkelijk een paar dagen achtereen laat uitgaan zonder er al te veel last van te hebben. Tegenwoordig heb ik echt serieuze katers als ik ben weggeweest. Het zal de leeftijd zijn zeker…
Vrijdag eindelijk eens voldoende kunnen slapen en daarna op zoek gegaan naar een kadootje voor L die maandag verjaart. De zoektocht was moeilijker dan verwacht zodat het resultaat vrij mager was (lees: nog niets gevonden). Daarna nog eens naar huis, zodat ze daar ook nog weten wie ik ben.
Vandaag ga ik mijn zoekgebied voor een kadootje verleggen van Leuven naar Mechelen. Het zal met iets meer succes al gisteren moeten worden, of ik zal niets hebben. Verder ga ik ook mijn koersfiets eens van onder het stof halen en hem een serieuze poetsbeurt geven. De zomer staat immers voor de deur en dat betekent dat er weer gefietst kan worden. Vooral nu ik precies weer een beetje last begin te krijgen van mijn knieën door mijn wekelijkse looptraining. Omdat de conditie op peil begint te komen begin ik ook weer sneller te lopen, wat dan weer belastender is voor de knieën. Dan maar een iets minder belastende sport nemen om de conditie te onderhouden.
Morgen ga ik dan mijn pas gekuiste koersfiets alweer vuilmaken met de eerste fietstocht van het jaar. Waar het naartoe zal gaan weet ik niet, maar het zal zeker en vast een beetje afzien worden. Het is niet omdat het de eerste keer van dit jaar is, dat er geen uitdaging bij mag zijn. Al zal het waarschijnlijk niet op onbekende wegen gebeuren. ’s Avonds staat dan het verjaardagsfeestje van L te wachten, waarvoor ik hopelijk nog een kadootje kan vinden.
Mijn dagen zijn dus nog wel vol genoeg, maar het gejaagde van een gewone werkweek is er gelukkig niet bij. Al zal het toch weer veel te snel maandag zijn vrees ik.
