Mijn 2009 in 10 woorden
- Amerika
- Charlotte
- geluk
- Nikon
- D60
- fotografie
- hobby
- passie
- Spaans
- Andalusië
Geen reacties →
Er zijn van die periodes dat je je helemaal niet lekker in je vel voelt. Van die periodes dat je liever ergens wegkruipt in een hoekje ver, ver, ver weg van iedereen. Dat je liefst zo weinig mogelijk contact hebt met andere mensen. Dat je altijd maar nee zegt als ze je vragen of je mee iets gaat doen. Dat je liefst zo weinig mogelijk doet. Dat je je verloren voelt. Dat je ongelukkig bent. Of toch op zijn minst in de knoop ligt met jezelf. Dat alles rondom jou je onverschillig laat.
Maar gelukkig zijn er ook periodes waarin je alleen maar dingen wilt doen. Er niet tegen kunt van eens een avond niets te doen te hebben. Je altijd maar onder de mensen wil komen. Je vriendschapsbanden wil aanhalen. Je alles tegelijk wil doen. Veel te veel hooi op je vork neemt. Zo snel leeft dat je jezelf voorbij leeft. Geen tijd hebt om bij de dingen stil te staan. Of om te beseffen waar je mee bezig bent. Je altijd te weinig tijd hebt en dat niet eens erg vindt.
En dan zijn er de periodes waarin je kan genieten van een avondje thuis voor de televisie zitten. Waarin alles loopt zoals je het graag hebt. Waarin alles goed lijkt. Waarin je kan genieten van de kleine dingen des levens, een glimlach, een gebaar, het gevoel van de zonnestralen op je gezicht, de wind die speelt met de bladeren van de bomen. Periodes waarin je gelukkig bent met wat je hebt. Waarin je gelukkig bent met de mensen rond je heen. Waarin je beseft dat alles altijd goed komt. Waarin je gewoonweg gelukkig bent.
