Werkmens

Mijn weekend was druk, maar eigenlijk ook weer niet. De avondactiviteiten zorgden er eigenlijk gewoon voor dat de dagen ineens heel kort waren.

Vrijdag begon het weekend met een eigen georganiseerd feestje. Het recept was eenvoudig:

1. Neem een paar symphatieke bloggers van beide soorten
2. Voeg een Vriendje en een huisgenoot toe
3. Goed mengen
4. Breng op smaak met een scheutje Mojito
5. Laat even op temperatuur komen
6. Voeg Weerwolf in rondjes toe tot de gewenste smaak is bereikt
7. Geniet

Bedankt voor de gezellige avond iedereen!

Na een welverdiende nachtrust was het tijd om alles op te ruimen. Toch jammer dat je geen feestje kan geven zonder rommel achter te laten. Op een gezapig tempo ruimde ik alles op zodat het al snel tijd was om alles weer vuil te maken. A en S konden immers elk moment voor de deur staan om te komen eten. Ook huisgenoot N at mee. Na het eten begonnen we een spelletje Trivial Pursuit dat we spijtig genoeg niet helemaal konden afmaken omdat we naar een 70-80-90-fuif moesten. Ik heb ook nog de helft van het spel gemist omdat onze buurvrouw blijkbaar een panische angst voor spinnen heeft. Omdat haar vriend niet thuis was ben ik het harige beest maar even gaan vangen (insert tarzankreet).

Op de fuif was niet overdreven veel volk, maar desondanks was het wel een schitterend feestje. De vermoeidheid van de vorige avond was nergens meer te bespeuren zodat we moeiteloos tot het laatste liedje gebleven zijn. Gelukkig voor mij was A bob van dienst zodat we zonder ongelukken terug in Leuven geraakten.

Moe maar voldaan kroop ik om 6u in mijn bed om tegen half twee terug wakker te worden. Zo gaat het weekend snel voorbij natuurlijk. Na een heerlijke quiche/groententaart/… experiment van N was het tijd voor weer een koppel afleveringen van Lost 4. Kate is nog steeds even knap en de antwoorden laten nog altijd op zich wachten. En toen was het weekend weeral voorbij…

Een avond gezellig babbelen met de huisgenoten, elkaar beter leren kennen, anekdotes uitwisselen, dingen te weten komen die je helemaal niet verwacht had, mijn zetel inhuldigen, samen lachen …

Allemaal dingen die je in gedachten had toen je besliste om in een gemeenschapshuis te gaan wonen. Gelukkig maar, want het is toch altijd even afwachten hoe het loopt als je met een paar wildvreemde mensen samen gaat wonen. Zoals vanavond mogen er in ieder geval nog veel avonden volgen!

Gisteren was het eindelijk zover, de langverwachte blogbeque!

Iets voor 4u belde ik aan bij Yab en Dries, die hadden aangeboden om te rijden vanuit Leuven. Zo moest ik voor 1 keer eens geen bob zijn en moest ik niet op het aantal mojito’s letten. Even later kwam ook de vierde passagier aan en zo vertrokken we richting Asse. Dankzij de uitermate vriendelijke GPS (die alstublieft zei als je moest afslaan!) vonden we ‘t Smiske zonder problemen. Het was een uiterst gezellige zaal, die omgetvoerd was van smidse (zoals de naam al enigzins deed vermoeden) tot een folk- en kunstencentrum.

Gastheer Ntone verwelkomde ons met open armen, terwijl ik toch enkele onbekende gezichten zag zitten. Maar dat werd snel opgelost bij de introductie. Bloggers zijn immers sociale mensen, die er niet voor terugdeinzen om nieuwe mensen te leren kennen. Met Maarten, Boskabout en Life is A Dance erbij was het gezelschap compleet.

Yab leerde ons mojito’s maken en Lucie nam het hele spektakel op met haar camera. Ondertussen was de bbq warm en stonden de (heerlijke) aperitiefhapjes al klaar. Daarna even een kijkje bij het gemeentehuis van Samson en Gert, waar we Manuel en Kleintje tegen het lijf liepen.

Toen we terug waren, was het tijd voor een nieuwe lading Mojito’s en begon de barbecue al op temperatuur te geraken. Even later zaten we dan ook met z’n allen gezellig binnen aan tafel waar ondertussen ook het haardvuur aan het knetteren was.

De avond kabbelde ondertussen rustig verder en de gesprekken waren bij momenten hilarisch. Rond een uur of tien was het eindelijk tijd voor het mysterieuze dessert dat Greet had klaargemaakt (en deze keer niet in de waterkoker, maar in de diepvries ). Maar het was wel superlekker!

Ondanks de gezelligheid begon de vermoeidheid toch wel vrij snel toe te slaan bij mij (iets wat meestal wel gebeurd rond een haardvuur). Gelukkig was dat ook bij mijn reisgenoten het geval zodat we niet te laat terug richting Leuven trokken.

Een geslaagde avond met interessant gezelschap. Volgende keer ben ik zeker weer van de partij!

Dinsdagavond was het gezelligheid troef ten huize yab en Dries. Boskabout, Ntone, Bruno en mezelf hadden zich opgeofferd om Dries en Yab te helpen bij het opdrinken van de overschot Carlsberg van de blogmeet.

Ntone had naar goede traditie weeral een verassing bij in de vorm van aardbeien deze keer. Ze vielen zeker in de smaak. Hij heeft ook al een tipje van de sluier opgelicht voor de verassing van volgende keer, maar dat moeten jullie zelf maar ontdekken.

We hebben onder andere gehad over vreemde torens in Leuven, het gat van Yab, de prachtige titel van Ntone, IT, de tuin van het gebouw ernaast, de luchthaven van Zaventem…

Halverwege de avond hebben we (lees: Ntone) Lucie nog kunnen overtuigen om toch af te komen, al koste het toch nog enige moeite om haar te overtuigen. Al kwam ze wel enigzins beteuterd aan met het sleuteltje van haar fietsslot in twee stukken. Niets dat een snelle collecte bij de aanwezigen niet kon oplossen.

Bedankt iedereen voor de gezellige avond!

Wat onwennig kwam ik gisteren binnen in het STUK café voor mijn eerste blogdrink. Gelukkig kende ik Pelle, Lucie en Kurt al persoonlijk zodat ik niet helemaal verloren liep tussen al die bloggers. Bij het binnenkomen werd ik vriendelijk begroet door Yab, die in het echt Carolien bleek te heten, en waarvan ik een schattig eendje kreeg. Ik nam plaats tegenover een onbekend iemand met een doos witloof voor zich, wat al snel tot de vraag, “Waarom hebt gij eigenlijk een doos witloof mee?”, leidde. De eigenaar van het witloof was Antoon en blijkbaar had hij op zijn blog een aantal dozen witloof weggegeven. Zo heb ik ook weer geleerd dat er blijkbaar 2 manieren zijn om witloof te kweken, in de grond (het enige échte) en op water. Naast mij zat Daphné met haar assistentiehond Valéas die ik blijkbaar via via ook al kende. Soms is de wereld toch wel heel klein.

Waar ik gedacht had dat ik mij heel onwennig zou voelen tussen al die onbekende mensen bleek dat bloggers eigenlijk wel heel sociale mensen zijn. Ook al communiceren ze dan meestal via elektronische weg met elkaar. Het was wel eens tof om de mensen achter zo’n blog te leren kennen. Andersom werkt dat ook natuurlijk en aangezien ik nog een nieuwe blogger ben, ken ik helemaal niet zoveel blogs. Maar na gisteren ga ik er een heel pak meer beginnen lezen, zoals kleintje.be en twinkeltje. De verontwaardiging op de gezichten sprak boekdelen toen ik zei dat ik dat helemaal niet kende .

Ondertussen was de avond al redelijk gevorderd en waren er al een heel aantal mensen naar huis, zoals de persoon waarvoor de doos witloof bedoeld was. Wat Carolien er toe bracht (na enige aanmoediging van ons) om in het STUK café rond te gaan met een doos witloof en deze probeerde kwijt te geraken. Het lukte haar wonderwel nog bijna ook.

Daarna gingen Kato, Kurt, Pelle, ik en de rest van het witloof door naar de Seven Oaks om de avond af te sluiten. Pelle slaagde er begot in om de laatste 3 stronken witloof om te ruilen voor 4 jenevers, wat voor de nodige hilariteit zorgde. Zo werd de tot dan al meer dan geslaagde avond ook nog eens in schoonheid afgesloten.

De volgende keer ben ik zeker ook weer van de partij!

Na zeven weken is De Student terug in het straatbeeld van Leuven te vinden. Na zes weken hard werken en 1 week welverdiende vakantie is De Student terug begonnen met zijn dagtaak: (uit)slapen, les volgen/brossen en feesten. Samen met Zijn soortgenoten maakt Hij de straten van Leuven weer (on)veilig. Gedaan met de rust voor de werkmens. Zoals de straten de voorbije weken er uitgestorven bij lagen, zo gonzen ze nu van de activiteit. Geen moment stilte meer.

Maar de werkmens heeft helemaal niets tegen de drukte. Als de drukte te veel wordt ontsnapt de werkmens immers naar zijn eigen plekje om een berichtje te schrijven in zijn dagboek, ver weg van De Student. Maar soms zoekt de werkmens ook de drukte van De Student op. Soms kriebelt er weer iets vanbinnen in de werkmens dat hem naar buiten jaagt, de drukte in. Want als het kriebelt, moet je naar De Student. Alleen Hij heeft de juiste middelen om de werkmens te kalmeren.

Soms kriebelt het echter zo hard dat de werkmens voor een kalmeermiddel van lange duur kiest. Een middel dat enkele weken lang werkt. Zo heeft de werkmens terug het gevoel dat hij vroeger had, het onbezorgde gevoel van De Student. Maar de werkmens weet ook dat dit middel niet eeuwig werkt en hij bereidt zich al voor op de ontwenningsverschijnselen ervan. De kriebel zal tijdens die periode bijna ondraaglijk zijn en de werkmens zal zijn beste krachten moeten bovenhalen om de kriebel in te tomen.

Gelukkig weet de werkmens ook dat de kriebel steeds minder zal worden en uiteindelijk zal stoppen. Maar zolang de kriebel er nog is zal de werkmens blijven terugkeren naar de drukte, want het is zo gezellig in die drukte.

Een dorpje, eerder een gehucht, in de Kempen in de buurt van Lier, Berlaar en Heist-op-den-Berg en de thuishaven van onze allerliefste AS. Na haar zwaar ongeval zat ze sinds twee weken geleden terug thuis waar haar fantastische mama en papa voor haar zorgen.

Aangezien Bevel een klein uur rijden is van Leuven was op bezoek gaan enkel mogelijk in het weekend. Vorig weekend was ik met JP tot daar gereden en deze week was het de beurt aan BdC en JD om tot ginder te gaan. Aangezien JD ook op de cantus was en BdC net een slopende examenreeks achter de rug had, waren alledrie nogal tam in het begin. Maar naarmate we steeds dichter bij Bevel kwamen en JD en BdC gelachen hadden met alle dorpen met vreemde naam in de buurt kwam er al meer leven in de auto. Toen JD het eerste bordje richting Bevel zag staan was het helemaal gedaan met tam zijn.

Tien minuten later stonden we voor de deur van het “Amai, die hebben een mooi huis” volgens BdC. Vervolgens werd het een gezellige namiddag waarin we de foto’s en video van AS haar tandemparachutesprong gezien hebben, de heerlijke rijstpap van haar vader geproefd hebben, haar fles kidibul hebben opgedronken en een hele hoop promotielekstokken van RTV hebben meegekregen. Ook het Bevels dat ze met haar ouders praat leidde tot de nodige hilariteit aangezien BdC en JD van een totaal andere regio zijn.

Rond de klok van 6 zijn we terug vertrokken en naarmate we dichter terug bij Leuven kwamen werd het weer stiller in de auto. Het leek wel of er een hogedrukgebied van vrolijkheid rond Bevel en omstreken lag. Maar vanaf vandaag is ze weer wat dichterbij in Pellenberg zodat er weer regelmatiger op bezoek kan worden gegaan.

Zet 9 vrienden bij elkaar in een keuken voor een cantus waarvan op voorhand niet beslist is wie hem gaat leiden en je krijgt gegarandeerd een chaotische, maar fantastische avond.

Zoals elk jaar wordt er op de laatste dag van de examenreeks een cantus gehouden om de stress van de examens helemaal van je af te schudden. Maar omdat het studentenleven nog veel te vers achter ons ligt konden we het niet laten om mee te doen. Gevolg was dat er slechts 2 studenten waren en 7 kersverse werkmensen.

Met een pollepel als geimproviseerde hamer begonnen we er rond negen uur aan en TG had de dubieuze eer om de spits af te bijten als leider. Geen senior want we verstonden geen dode talen zaterdag. Na een hilarische wissel dmv een telefoonspelletje was het de beurt aan SV om ons in toom te houden. Maar eigenlijk was dat ondoenbaar. Enkele machtswissels later was het de beurt aan JR en hij leek het nog wel tof te vinden, want hij heeft bijna heel de cantus uitgezeten. Al was er van gezag niet echt sprake, van zattigheid des te meer. Uitspraken als “Hebt gij nog nooit een condoom geproefd?” en vreemde gebeurtenissen met de kartonnen doos van het bier waren dan ook niet ongewoon.

Uiteindelijk hebben we meer gelachen dan gedronken of gezongen tijdens de cantus, maar het belangrijkste was dat iedereen zich rotgeamuseerd heeft (ook TV die door het raam naar binnen is gekropen tijdens het laatste deel). Merci, iedereen!

Gisteren stond de (ondertussen jaarlijkse) lanparty van Wina op de kalender. Ik was helemaal niet van plan om te gaan aangezien ik toch niet heel de nacht kon blijven. Maar nu bleek dat er ook een Wii ging staan. Iedereen kent het concept ondertussen wel, de spelconsole met de revolutionaire nieuwe controllers die de Xbox 360 en Playstation  3 ondertussen achter zich gelaten heeft. Dus ben ik toch maar even langsgeweest samen met S.

Daarna ben ik gaan eten bij S en F, die zelf heerlijke lasagne gemaakt had en als dessert stonden er (niet zelfgemaakte) pannenkoeken op het menu. Het werd een gezellige avond terwijl we zagen hoe de jeugd van tegenwoordig zich gedraagt en hoe Annelies Rutten de eerste vrouwelijke slimste mens werd. Daarna nog eventjes terug langs de lanparty, want ik was er mijn harde schijf vergeten.

Een kakafonie van geluid…

Wat gebeurde er?

Het einde van de wereld?

Gelukkig slechts het einde van een tijdperk.

Gelukkig slechts het begin van degrotepetervandeveireochtendshow.

Gelukkig het begin van een nieuw tijdperk.

Het verslag van een week vol met informatie, presentaties, nieuwe mensen leren kennen, (heel) veel eten, sfeer en teambuilding.

Lees verder →