Deze werkmens heeft vastgesteld dat het toch wel vrij dramatisch is geworden met zijn conditie. Daarom ben ik sinds enkele weken terug beginnen lopen. Geen grote afstanden om mee te beginnen, maar ook niet te kort zodat er zeker wel effect is op de conditie.
Eerst heb ik mij een toer uitgestippeld om te lopen.
Van aan mijn studio naar de Naamsepoort, langs de ring richting Sportkot, richting Cité, langs de Voer naar de campus in Heverlee, ofwel rond de campus ofwel voor de campus afslaan, door het park van Arenberg langs het Kasteel richting Boerenkot, omhoog naar de Kardinaal Mercierlaan, richting Naamsepoort en de berg terug op richting studio.
Dit komt neer op een afstand van +- 5 km als ik voor de campus afsla en +- 7 km als ik er rond loop.
De eerste paar keren moest ik steevast een rustpauze inlassen tegen dat ik aan de campus in Heverlee was. Ik was gewoon op tegen dat ik ginder was (+- 2.5 km) en telkens vond ik dat toch wel erg. Vroeger liep ik namelijk redelijk gemakkelijk 5 km ruim onder het half uur. Maar vorige week leek er eindelijk resultaat te komen. Voor het eerst kon ik mijn toer van 5 km aan 1 stuk door lopen. Dat er de nodige verbazing bij kwam kijken moet ik jullie niet vertellen aangezien ik de keer ervoor weer met moeite tot over halfweg geraakt was. Kwam het omdat ik misschien rustiger begonnen was? Betere loopmuziek? Meer zuurstof in de lucht? Het blijft nog steeds een beetje een raadsel. Binnen het half uur was ik nu wel niet terug, maar dat vond ik helemaal niet erg. 5 km aan 1 stuk gelopen, ik was toch wel een beetje fier op mezelf.
Na deze aangename verassing heb ik de keer erna gekozen om rond de campus te lopen ipv er net voor af te slaan. Wat zouden 2 km extra nu kunnen betekenen? Op de moment zelf had ik er inderdaad weinig last van (op de striemende wind tijdens het laatste stuk aan de campus na). Maar tegen dat de Naamsepoort terug in zicht kwam en het gedacht die berg nog op te moeten zonk de moed mij in de schoenen. Van stoppen kon echter geen sprake zijn, ik moest en zou tot aan mijn studio geraken! Met de nodige moeite ben ik er uiteindelijk dan ook geraakt (damn you berg!). Twee km meer dan vorige keer, dat was terecht iets om trots op te zijn.
Vandaag heb ik de toer van 7 km dan nog eens geprobeerd en het ging al een stuk gemakkelijker en sneller dan de keer ervoor. Al zat er ditmaal wel een gedwongen pauze in toen mijn sleutels uit mijn zak vielen toen ik mijn zakdoek nam (note to self: zoek eens een leach/leech/leesj om uw sleutels aan te hangen).
Volgende keer ga ik voor de 2×5 km. Met de conditie lijkt het alleszins de goede weg op te gaan. Het enige waar ik nu nog schrik voor heb is dat mijn knieën weer beginnen te klagen over de inspanningen die ze moeten leveren. Maar dan neem ik de fiets wel om mijn conditie te onderhouden!
