Werkmens

3 maanden en 13 dagen geleden kwam ik terug uit Amerika. Met souvenir.

3 maanden en 9 dagen is het hier muisstil geweest.

Is er dan niets gebeurd dat het vermelden waard was? Integendeel, ik heb meer dan genoeg te doen gehad dat het schrijven er een beetje tussenuit viel. Een kort overzicht.

• Terug wennen aan het feit dat er iemand anders in je leven is waar je rekening mee dient te houden
• Tijd doorbrengen met die persoon
• Terug beginnen werken
• Vrijgezellenweekend aan zee
• Op weekend gaan in de Ardennen
• Paintball met het werk
• Vrijgezellenavond van mijn broer
• Een tweede maal met Joker op reis gaan, naar Andalusië dit keer
• 3 trouwfeesten
• Terug beginnen met de avondlessen Spaans

Dit waren de gelukkigste 3 maanden en 13 dagen uit mijn leven.

Januari 2009 zal mij bijblijven als een depressieve en snel te vergeten maand (dus zalze mij eigenlijk helemaal niet bijblijven). Behalve dan de laatste paar dagen waarin een heropleving plaatsvond die ik niet direct verwacht had, maar die wel meer dan welgekomen was. Eigenlijk was het eind vorig jaar al begonnen. Ik voelde mij helemaal niet goed in mijn vel die laatste paar dagen van 2008. De optimist in mij zei dat dit wel over zou gaan en dat dat iedereen wel eens overkomt. Gelukkig waren er nog de feestdagen om mijn gedachten een beetje te verzetten.

Maar eens die voorbij waren ging het steeds verder bergaf. Overdag had ik mijn werk waar ik mij (letterlijk) op stortte, maar eens de werkdag om was kwam dat ongemakkelijke en triestige gevoel weer naar boven. Iedere avond opnieuw tot mijn eigen grote ergernis en die van de mensen rondom mij. Met mij was er echt niets aan te vangen. Ik had nergens zin in en reageerde meestal bitsig en kortaf als iemand iets vroeg. Het liefst van al kroop ik weg in een klein hoekje zover mogelijk van alles en iedereen.

Het besef dat er iets moest veranderen kwam er pas na een fikse ruzie met N over mijn gedrag. Het was alsof iemand mij vastpakte, eens goed door elkaar rammelde en terug op mijn plaats zette. En het was nodig ook. Sindsdien weet ik weer wat het is om te lachen, zeveren, normaal met mensen om te gaan, grapjes te maken, met een goed gevoel gaan slapen en weer opstaan, kortom weer mezelf te zijn.

Ik zou mij natuurlijk achter het excuus van druk, druk, druk kunnen verschuilen, maar dat is helemaal de reden niet. Eigenlijk zijn er meerdere redenen.

Eerst en vooral heb ik mijn eigen site eens bekeken met een semi-neutrale blik en ik was er eigenlijk helemaal niet tevreden over. De layout kan er nog mee door, maar de inhoud vind ik eigenlijk maar van bedenkelijke kwaliteit. Ik was deze blog begonnen met de bedoeling iets te schrijven over mijn leven als werkmens, maar eigenlijk is dat helemaal niet zo interessant. Elke morgen opstaan, gaan werken en terug thuiskomen is nu eenmaal niet zo interessant om over te schrijven. Gaandeweg ben ik dan ook over dingen buiten het werk gaan schrijven. Maar ook daar viel niet zoveel over te vertellen want mijn sociaal leven is eigenlijk een stuk rustiger geworden sinds ik ben beginnen werken en ik ben ook niet iemand die elk klein detail van zijn leven zomaar spontaan met de wereld deelt. Daarom had ik besloten om het allemaal even te laten rusten en af te wachten.

Een tweede reden was mijn verhuis. Ik ben sinds twee weken verhuisd naar mijn nieuwe stekje aan de andere kant van Leuven, maar daar is spijtig genoeg nog geen internet aanwezig. Zo is het natturlijk ook al een pak moeilijker om een website te onderhouden. Internet is momenteel voor overdag op het werk, maar dan wordt het ook gebruikt voor het werk en niet (of toch bijna niet) voor persoonlijke dingen (buiten mijn mail en de krant).

Maar uiteindelijk zijn er toch een aantal dingen gebeurd die het vermelden waard zijn:

• Een reisverslag van Frankrijk dat nog steeds niet geschreven is.
• Een 8(!)-gangenmenu op kosten van het werk
• Mijn verhuis naar de andere kant van Leuven
• Mijn plan om Spaans te leren (volgende week inschrijving in het CLT)

Ik ben er nog niet helemaal uit hoe het verder zal gaan met deze blog, maar als het zo ver is zullen jullie hier zeker wel iets horen.

Welkom terug!

Een eigen stekje, het heeft toch iets speciaal. Volledige controle hebben over je website geeft je uiteraard veel meer mogelijkheden dan ergens een subdomein hebben. Zo kan je een meer persoonlijke touch aan je website geven, je eigen opties kiezen en zelf kiezen welke software je draait.

Ik ben uiteraard bij Wordpress gebleven aangezien ik er uitermate tevreden over ben. Je hebt je blog in geen tijd geïnstalleerd en het exporteren en importeren van mijn oorspronkelijke blog ging ook zonder problemen. Verder zijn er ook een heel aantal plugins beschikbaar zodat je zelf kunt bepalen welke functionaliteit je hebt op je blog. Je hebt ook toegang tot veel meer thema’s, wat er wel voor zorgt dat het een pak langer duurt voor je gevonden hebt wat je zoekt. Uiteindelijk is het nog niet 100% wat ik zocht, maar dat is nooit het geval. Misschien maak ik ooit zelf wel een thema op mijn maat.

Maar een eigen webstek zorgt natuurlijk ook voor heel wat administratie. Zo heb ik er toch even over gedaan vooraleer ik vertrouwd was met het control panel van mijn host en dat ging gepaard met de nodige frustraties. Maar al bij al is de migratie toch vrij vlot en sneller als verwacht verlopen.

Het is weer eens tijd om terug te blikken op het voorbije jaar, zoals jemmon foe al gedaan heeft.

2007 was het jaar …

• dat begon met een valse start in de vorm van klierkoorts
• waarin ik afscheid nam van het presidium van Wina
• waarin de bedrijvendag van Wina een groot succes was
• waarin de verkiezingen van Wina in goede banen werden geleid
• waarin ik mij voor de laatste keer door een zware tweede zit worstelde
• waarin ik voor de eerste keer dacht dat het mij niet ging lukken om te slagen
• waarin ik ben beginnen werken
• waarin ik veel nieuwe en interessante mensen heb leren kennen
• dat ook eindigde met een valse noot door een zeer zwaar ongeval van een mij zeer nauw aan het hart gelegen iemand

Het is hier nogal stil geweest de voorbije week. Enerzijds doordat ik het vrij druk gehad heb, anderzijds door het feit dat ik mij niet zo goed in mijn vel voel tegenwoordig. Ik zou het op de tijd van het jaar kunnen steken, maar daardoor komt het helemaal niet… Maar om het met de woorden van een beroemde Nederlander te zeggen:

Breek de stilte, breek de stilte
Sloop die muren om ze heen
Woord voor woord en steen voor steen
Breek de stilte, breek de stilte
Sloop die muren om ze heen
Woord voor woord en steen voor steen

Ik ben welgeteld 9 keer in een ziekenhuis geweest in mijn leven en dat vind ik niet slecht. Elke keer als ik er kom denk ik aan alle (zwaar) zieke/gekwetste mensen dat er liggen. Daarnaast denk ik ook steeds, “Hopelijk kom ik hier nooit langdurig terecht”. Ik vind een ziekenhuis gewoon een deprimerende omgeving.

Spijtig genoeg waren 2 van deze 9 bezoeken tijdens de afgelopen 3 dagen en zullen er nog vele volgen dit en volgend jaar. Maar ze leeft en er is vooruitzicht op een volledig herstel. Al zal het vooral veel tijd en doorzettingsvermogen vergen vooraleer ze er terug bovenop is.

Je weet pas hoe graag je iemand ziet tot er iets ergs mee gebeurd. Opeens komen alle gevoelens, emoties, gedachten over haar los uit je onderbewustzijn en slaan je op een overweldigende manier tegen de grond. Onmogelijk om je daar tegen te verzetten. Je probeert zo goed en zo kwaad mogelijk de gevoelens te onderdrukken, maar steeds weer keren je gedachten terug naar haar. Je probeert zoveel mogelijk bezig te zijn met andere dingen zodat je er niet aan moet denken, maar steeds weer keren je gedachten terug naar haar. Je probeert je op te trekken aan de positieve dingen, maar ze lijken niet op te wegen tegen al de rest.

Het optreden van Hooverphonic leek een beetje te helpen, maar op de (prachtige) tonen van ‘Cry’ kwam alles terug naar boven. Alle emoties, gevoelens en gedachten die de voorbije 36u gepasseerd waren, schoten nog eens als een sneltrein voorbij. Een moeilijk moment, emotioneel uitgeput…

Het kutste gevoel dat er bestaat. Weten dat er iets erg gebeurd is, maar er niets aan kunnen doen. Het enige dat je kan doen is je gedachten proberen te verzetten. Maar steeds dwalen ze weer af naar wat er gebeurd is. Ik hoop dat het allemaal in orde komt, maar momenteel ziet het er verdomme slecht uit…

Lap, tis weer al zover, weeral een jaar voorbij. Ik word er zowaar nostalgisch van.

Het was een jaar waarin veel gebeurd is.

Een jaar van afscheid. Afscheid van het presidium en het studentenleven.

Een jaar met een nieuw begin. Ik ben beginnen werken en ik woon niet meer thuis.

Een bewogen jaar. Een jaar met vallen en opstaan, met stressperiodes en met (over)verhitte discussies.

Een jaar waarin de mensen die mij al kenden mij echt hebben leren kennen.

Een jaar vol nieuwe mensen die ik heb leren kennen.

Maar zeker en vast een jaar dat mij nog wel een tijd zal bijblijven.