Opgestaan, gordijn open en eens goed vloeken. Sneeuw gvd! In iedere andere situatie was ik er waarschijnlijk zeer goed gezind van geworden (een sneeuwtapijt over de daken van Leuven is immers een mooi zicht), maar de gedachte dat ik er binnen een kwartier door moest met de wagen gaf mij niet echt een prettig gevoel. Sinds ik met de wagen rij (lees: sinds vorige zomer) was het immers nog nooit echt glad geweest en lag er zeker nog nooit sneeuw/ijs/smurrie op de weg.
Met een klein hartje wandelde ik dan ook naar mijn auto en na de ruiten sneeuw- en ijsvrij gemaakt te hebben begon mijn eerste ijstocht. Hier in Leuven en op de Brusselsesteenweg ging het vrij vlot, er was blijkbaar wel gestrooid. Toen het even iets stijler bergaf ging voelde ik mijn auto wel even zijn grip verliezen, maar even terugschakelen verhielp het zonder problemen. Het laatste stuk richting werk ging echter over een paar kleine binnenbaantjes.
Bij het opdraaien voelde ik mij meteen een pak minder zeker achter het stuur, want deze straat lag wel nog vol sneeuw en ijs. Zeker omdat het een straat is waar aan twee kanten auto’s geparkeerd staan maar die te smal is om er tussendoor te kunnen. Slalommen was dus de boodschap. In het eerste stuk kwam ik (gelukkig) geen tegenliggers tegen, maar toen was het zover… Tegenligger, afremmen (aan minder dan 30 per uur uw ABS voelen aanslaan is een vies gevoel), braaf wachten achter de rij geparkeerde auto’s tot hij voorbij was, in eerste schakelen, gas geven, draaien en opeens voelen dat je auto verdacht hard een zijwaartse beweging aan het maken is en dat paaltje aan de overkant toch wel dichtbij begint te komen, lichte paniek, lichtjes remmen (ABS weer voelen aanslaan) en je auto terug onder controle krijgen, diep zuchten van opluchting en heel rustig verder rijden. Aan het einde van de straat gekomen even braaf gewacht tot ik kon opdraaien, schakelen, gas geven en weer voelen dat je auto begint te schuiven.
Maar gelukkig is alles goed afgelopen en zijn we zonder brokken te maken op het werk geraakt.
