Afgelopen week was geen goede week.
Teveel dingen die door elkaar liepen op het werk en voor frustratie zorgden. Teveel onduidelijkheden die voor nog meer frustratie zorgden. Teveel constante veranderende requirements die plots uit het niets en last-minute opdoken. Ook al had ik mij hier mentaal op voorbereid, toch raakte het mij allemaal meer dan zou mogen. Het is immers maar werk en wat er daar gebeurd zou daar moeten blijven als je de deur achter je dichttrekt ’s avonds.
Maar gelukkig heb ik deze week toch met een paar positieve noten kunnen afsluiten. Donderdag was huisgenoot G jarig en het werd een gezellig, geïmproviseerd verjaardagsfeestje. Met een heerlijk dessert (dank u L!) en een spelletje Ligretto dat ik (zonder te willen overdrijven) afgetekend gewonnen heb 
. Vrijdag was er vergadering van leveninleuven.be die ik bijna vergeten was, maar dankzij een reminder van D toch nog met enige vertraging gehaald heb. Na de vergadering zijn we dan naar de Kinepolis getrokken voor Sunshine Cleaning. De site van Kinepolis beloofde ons een komedie, maar die verwachting werd allesbehalve ingelost. We kregen immers een eerste klas drama voorgeschoteld. Toegegeven er waren een paar grappige momenten in de film, maar het een komedie noemen was toch een brug te ver.
Sunshine Cleaning gaat over een alleenstaande moeder die een schoonmaakbedrijf opricht met haar zus dat crime scenes schoonmaakt. Niet echt de meest tot de verbeelding sprekende job, maar het levert aardig wat geld op. Heel de film draait eigenlijk rond de zelfmoord van hun moeder toen ze nog kind waren en hoe het hun leven beïnvloed heeft. Over hoe ze dit jaren na zo’n ingrijpende gebeurtenis nog altijd niet verwerkt hebben. Maar zoals de titel al laat vermoeden is het helemaal geen depressieve film. Een stevig verhaal met meer dan goede acteerprestaties maakt het zeker een aanrader.
