3 maanden en 13 dagen geleden kwam ik terug uit Amerika. Met souvenir.
3 maanden en 9 dagen is het hier muisstil geweest.
Is er dan niets gebeurd dat het vermelden waard was? Integendeel, ik heb meer dan genoeg te doen gehad dat het schrijven er een beetje tussenuit viel. Een kort overzicht.
- Terug wennen aan het feit dat er iemand anders in je leven is waar je rekening mee dient te houden
- Tijd doorbrengen met die persoon
- Terug beginnen werken
- Vrijgezellenweekend aan zee
- Op weekend gaan in de Ardennen
- Paintball met het werk
- Vrijgezellenavond van mijn broer
- Een tweede maal met Joker op reis gaan, naar Andalusië dit keer
- 3 trouwfeesten
- Terug beginnen met de avondlessen Spaans
Dit waren de gelukkigste 3 maanden en 13 dagen uit mijn leven.
Het is hier de afgelopen twee weken nogal stil geweest, doodstil zelfs en daar waren verschillende redenen voor.
Ten eerste is het momenteel zo druk op het werk dat ik vaak heel lange dagen doe en dan heb ik ’s avonds niet echt meer veel zin om nog aan mijn computer te zitten om een blogpost te schrijven. Ik weet wel dat je blogposts kan programmeren om op een gekozen tijdstip te verschijnen, maar dan moet je eerst de tijd hebben om ze te schrijven.
En dat is meteen de tweede reden waarom het hier zo stil was. Als ik dan eens op tijd thuis was, was dat meestal juist omdat er iets gepland was ’s avonds. Dit jaar is voor mij een soort van overgangsjaar geworden tussen het studentenleven en het leven als werkmens. Dus als er iets te doen was van Wina, was ik nog vaak van de partij. Zo ook de laatste weken dus waarin de laatste activiteiten van het jaar op het programma stonden. De laatste cantus, laatste bar, … Maar nu is het voorbij. Jullie zullen mij nog wel zien ginder, maar het zal nog maar sporadisch zijn en zeker niet zo vaak als dit jaar.
De derde en laatste reden is dat er eigenlijk gewoon niet zoveel interessants te vertellen was. Er zijn wel een aantal dingen gebeurd zoals Leuven in Scène (waar al veel over verteld is en ik kan alle positieve reacties alleen maar bevestigen), het breken van mijn record op de meirondjes van Wina, het eindelijk stabiel krijgen van mijn computer, de zomer die in het land is gekomen (waardoor ik liever buiten was dan binnen achter mijn computer), … Maar ik vond het allemaal niet zo wereldschokkend om het met jullie te delen.
Ondertussen ben ik wel terug aan iets begonnen wat ik lang geleden al ging maken, maar dat een beetje is blijven liggen door omstandigheden. Binnenkort hopelijk meer hierover.
Maar er is terug leven hier en hopelijk kan ik terug wat meer posts schrijven om jullie op de hoogte te houden van wat er in mijn leven zoal gebeurt momenteel.
Dit is een berichtje voor de trouwe lezers van deze blog. Ja, gij daar ook geniepigaard!
Jullie zitten waarschijnlijk wel een beetje te wachten op interessantere posts dan de deze en jullie verdienen het alvast. Maar graag vraag ik jullie om nog enkele dagen geduld te hebben tot ondergetekende eindelijk de tijd heeft om te vertellen over alle interessante dingen die hij de afgelopen weken beleefd heeft. Er liggen immers nog enkele verhalen (ondertussen al een beetje bestofd) te wachten om verteld te worden. Maar alvast bedankt voor jullie trouwe bezoek, want hoewel er hier niet meer zoveel te beleven valt de laatste tijd vertellen mijn statistieken mij dat er toch nog een vrij constant aantal bezoekers passeren langs mijn bescheiden webstekje.
Nog even geduld dus lieve mensen, weldra volgt er meer.
Je feedreader een week verwaarlozen zorgt blijkbaar voor een exponentieel groeiende berg aan posts die je nog moet lezen. Misschien heb ik er donderdag en vrijdag meer tijd voor als ik verlof heb. Tot dan zal de berg alleen nog maar aangroeien vrees ik. Maar ongetwijfeld zal ik weer een aantal zeer interessante dingen te weten gekomen zijn na het beklimmen van deze berg.
Voor de rest heb ik meer dan genoeg beleefd om er enkele posts aan te besteden, enkel de tijd om ze te schrijven ontbreekt momenteel. Hopelijk geeft mijn verlof mij een beetje ademruimte in deze drukke tijden. Al zal dat met de komende kiesweken in Leuven waarschijnlijk niet echt het geval zijn.
Na alle drukte van de voorbije week is het eindelijk weekend. Eindelijk…
Ik heb niets tegen drukte, maar het moet wel nog menselijk blijven. Natuurlijk heb ik voor een aantal van de activiteiten van voorbije week zelf gekozen, maar toen die vastgelegd werden leek het allemaal nog zo ver weg. Deze week deed mij terugdenken aan alle drukke weken als actief presidiumlid van Wina met het verschil dat ik nu overdag wel moet gaan werken. Het weekend heb ik dan ook bewust vrij gehouden. Uitslapen kan toch zo zalig zijn…
Het eerste dat op mijn agenda stond was mijn blogachterstand (als dat een bestaand woord is) in te halen (bijna 300 ongelezen berichten in Google Reader). Zo heb ik gemerkt dat ik nog een stokje heb liggen dat ik later wel eens zal oprapen en heb ik iets nieuw ontdekt wat ik niet direct door had. Het tweede was dit berichtje schrijven en nu wordt het tijd om te gaan eten. Later volgt er nog meer.
Heeft er iemand een paar dagen tijd op overschot? Ik heb er momenteel enkele tekort.
Druk op het werk, druk buiten het werk.
Het zal hier deze week dus vrij stil zijn waarschijnlijk en dan komt daar nog al de achterstand van alle nieuwe blogs die ik tegenwoordig ben beginnen lezen bij.
Maar we blijven positief en hopen dat de drukte binnenkort wat minder wordt.
Vreemd toch hoe tijd zich gedraagt. Soms vliegt hij voorbij, somst kruipt hij voorbij, maar hij lijkt altijd in je nadeel te werken. Op de momenten dat je een deadline moet halen gaat hij te snel en als je je verveelt gaat hij te traag. Nu is het natuurlijk niet de tijd die sneller of trager gaat, maar ons tijdsgevoel dat ons voor de gek houdt.
Als werkmens is mijn tijdsgevoel toch wel serieus veranderd. Ten eerste is mijn bioritme helemaal veranderd/aan het veranderen. Waar het nu bijna elf uur ’s morgens is en ik al ongeveer 5u wakker ben, kwam ik tot voor zes weken meestal niet voor 12u ’s middags uit mijn bed. Zo vond ik het vroeger dan ook geen probleem dat er al een halve dag voorbij was toen ik opstond en er dus niet meer zoveel tijd over was als ik nog naar de winkel moest ofzo. Als ik nu in het weekend pas opsta na 10u heb ik echt het gevoel dat ik een halve dag kwijt ben. Zoals ik reeds aanhaalde voelt het zelfs al vreemd als ik pas naar het werk vertrek als het al licht is.
Daarnaast heb je gewoon veel minder tijd buiten je werk en zitten de eerste uren na mijn werk meestal ook vrij vol met vanalles. Die uren lijken dan ook steevast voorbij te vliegen. Maar ook op mijn werk gaat de tijd soms snel en soms traag voorbij, afhankelijk of ik met iets interessant bezig ben of niet.
Kortom, tijdsgevoel kan iets heel misleidend zijn.
… en hoe het mijn tijdsgevoel bedriegt.
Normaalgezien is het nog donker als ik naar mijn werk vertrek en vrij stil in Leuven (op enkele studenten die hun bed aan het opzoeken zijn na). Nu was ik vanmorgen wat later omwille van de cantus gisteren en was het (mede door het winteruur) al licht. De stilte was al evenmin aanwezig aangezien er studenten op weg waren naar hun les van 8u30. Dit had als gevolg dat ik niet zo gemakkelijk met de wagen door de (smalle) straten in het centrum kon. En ook al was het dus maar 10 na 8, het voelde bijna aan alsof het al namiddag was met de gezellige drukte die er al aanwezig was. Maar dat gevoel was vrij snel weg toen ik 5 km verder stond aan te schuiven voor de werken op de E40 …
Het is weer zover, de omschakeling van zomer- naar winteruur is net achter de rug. Zoals altijd zet ik mijn klok ruim op tijd een uur terug zodat ik er de volgende dag geen last van heb. Zo stond ik zondag dus op een deftig uur op. Maar nu bleek vandaag dat ik mijn stereo (die ik samen met mijn gsm als wekker gebruik) niet verzet had. Zo werd ik om vijf uur al gewekt ipv om zes uur, daar ging een uur zalige slaap. Als gevolg was ik nu wel vroeg op mijn werk zodat ik ook wat vroeger gedaan had. Of om het met de woorden van een wereldberoemde voetballer te zeggen: “Elk nadeel hep z’n voordeel”.
