Waar was u op dinsdag 20 januari 2009 om 18u? Ik was in ieder geval aan mijn tv scherm gekluisterd. Luisterend naar de Inauguration speech van Barack Obama. President Barack Obama. Wat ik zag was een man die wist waar hij mee bezig. Een man die dat ook uitstraalde. Een man die harde woorden uitsprak. Een man die motiverende woorden uitsprak. Een man die inspireerde en een hele natie terug hoop gaf. Maar bovenal een man met een plan.
Een plan om de economie terug op gang te brengen, om de internationale situatie aan te pakken, om de betrekkingen met Europa en de rest van de wereld terug aan te halen, om uit de platgelopen paden te treden en verandering te brengen. Tijdens de campagne was de slogan “Yes, we can”, tijdens de overwinningsspeech “Yes, we did”, maar deze keer was het een boodschap van hoop, inspiratie en “Yes, we will do”.
Uiteraard heeft hij nog vele hindernissen te overwinnen en zal hij al zijn beloftes niet van de ene dag op de andere waar kunnen maken. Maar dat moet ook niet. Hij heeft immers 4 jaar om te doen wat hij beloofd heeft en verandering te brengen. Hij heeft misschien wel 1 van de zwaarste erfenissen van alle Amerikaanse Presidenten meegekregen. Een tijdrovende en geldopslorpende oorlog op twee fronten, een economische puinhoop en de (quasi) isolatie van de VS in de internationale politiek. Maar dit hoeft niet direct een nadeel te zijn. Door de onpopulariteit van zijn voorganger zal hij op het einde van zijn eerste jaar zelfs met maar een aanzet tot beterschap nog altijd immens populair zijn.
Ik ga de evolutie van de Amerikaanse politiek in ieder geval van een pak dichterbij volgen dan de afgelopen jaren en ik hoop dat ze in de VS terug een betere richting uitgaan. En hopelijk wordt de wereld hierdoor weer een beetje een betere plaats om te leven.
